Trzy razy Manon / 3xManon (Jean-Xavier de Lestrade, 2014) miniserial

Trzy razy Manon / 3xManon (Jean-Xavier de Lestrade, 2014) miniserial

Postprzez Adante » 19 mar 2017, o 07:08

azraella

Adante

Avatar użytkownika
 
 
Posty: 2622
Obrazki: 6
Dołączył(a): 10 maja 2010, o 16:34
Wyniki: 37
Podziękował : 6894 razy
Otrzymał podziękowań: 16512 razy
Obrazek

Dramat | Francja | 2014 | 2 godz. 36 min.


reżyser Jean-Xavier de Lestrade
scenariusz Antoine Lacomblez, Jean-Xavier de Lestrade


muzyka: Baptiste Charvet

zdjęcia: Isabelle Razavet


Manon (Alba Gaïa Bellugi) jest zbuntowaną, agresywną i udręczoną 15-latką. Pewnego wieczoru podczas napadu bulimii, rzuca się na matkę z nożem. Sąd dla nieletnich kieruje Manon na sześć miesięcy do zamkniętego ośrodka resocjalizacyjnego. Trudno jej się przystosować do rygorystycznego regulaminu ośrodka. Do tego musi skonfrontować się miejscowymi klanem, na czele którego stoi Lola (Claire Bouanich).
Składający się z 3 odcinków miniserial wyreżyserował JEAN-XAVIER DE LESTRADES, zdobywca Oscara 2002 dla najlepszego dokmunetu pełnometrażowego za "Morderstwo w niedzielny poranek". Scenariusz do "Trzy razy Manon" de Lestrades napisał wspólnie z Antoine'em Lacomblez'em, z którym pracował wcześniej przy filmie "La Disparition".




występują:

Alba Gaïa Kraghede Bellugi . . . . . . . . . . . Manon
Yannick Choirat . . . . . . . . . . . Lucas Rivière
Marina Foïs . . . . . . . . . . . Monique
Alix Poisson . . . . . . . . . . . Pani Barthélémy
Naidra Ayadi . . . . . . . . . . . Zohra
François Loriquet . . . . . . . . . . . Reżyser
Guillaume Marquet . . . . . . . . . . . Szef Béranger
Hélène Stadnicki . . . . . . . . . . . Estelle

. . . i inni







Trzy razy Manon, czyli czy istnieje dobry sposób na resocjalizację
źródło: notatnikkulturalny.blogspot.com
Fajnie kiedyś byłoby w jednym miejscu zebrać wszystkie obrazy, tytuły książek i filmów, które dawałyby możliwość inspirowania się różnymi historiami młodych ludzi, którzy wpadli w kłopoty, jak to się kiedyś mówiło "zeszli na złą drogę", a potem odbijali się od dna. Czasem wystarczy jedna osoba, która będzie potrafiła słuchać, okaże ciepło, zaufanie, nie będzie się przejmować tym co na zewnątrz, czyli kolcami, ale dostrzeże to co w głębi. Uwielbiam takie filmy - o nauczycielach, którzy dają pasję, zarażają chęcią do życia, do poszukiwań, o dobrych dorosłych, którzy potrafią podać rękę, czy pomóc w pozaklejaniu różnych ran.

I chętnie wśród tych obrazów postawiłbym również ten mini serial francuski. Na pewno nie idealizujący rzeczywistości, tu nic nie dzieje się od razu, bohaterka musi sama wiele rzeczy zrozumieć, zanim komukolwiek zaufa, ale to nawet dobrze, że pokazuje nie tylko jasną, ale i ciemniejszą stronę systemu. Nie oszukujmy się - w systemie pomocy bardzo łatwo zgubić z oczu jednostkę, popaść w rutynę, porządkować sobie rzeczywistość przez przepisy, szufladki i swoje reguły, a kto się w tym nie mieści, trzeba mu dać nauczkę jako trudnemu przypadkowi. I o tym też opowiada ten serial (trzy godzinne odcinki). To nie tylko dramat nastolatki, która nie bardzo potrafi zrozumieć uczucia, które się w niej kłębią, nie panuje nad swoją agresją, ale to także opowieść o dorosłych, którzy "próbują znaleźć do niej klucz".

15 letnia Manon, zbuntowana nastolatka, u której ewidentnie źródło problemów leży w domu, w toksycznych relacjach z matką. Skoro jednak nawet ona sama nie potrafi tego nazwać, opowiedzieć, a na zewnątrz pokazuje jedynie agresję, trafia do ośrodka dla trudnej młodzieży. To szansa, bo jeżeli w jakikolwiek sposób naruszy ponownie prawo, sąd bez wyrzutów sumienia skaże ją na więzienie.
Tylko jak wytrwać w ośrodku, w którym przecież nie przebywają anioły i aż iskrzy nie tylko na linii z wychowawcami, ale i między samymi wychowankami. Co zadziała? Rygor, groźby, kary, surowy reżim, czy jednak inne sposoby dotarcia do psychiki dziewczyny?
Chwilami może trochę drażniły mnie wahnięcia nastroju i dziwne wybuchy dziewczyny, ale tak to już u nastolatków bywa i podziwiam tych, którzy na co dzień potrafią to cierpliwie znosić w większej dawce. A już szacun ogromny dla tych, których to wszystko (choćby agresja) nie zniechęca do okazywania serca.
I właśnie choćby po to by wciąż pojawiali się nowi ludzie pełni pasji, którzy chcą wykonywać dość niewdzięczny zawód wychowawcy (np. w poprawczakach), wciąż będę próbował szukać tego typu filmów, książek, by potem polecać je innym.


studio: Image et Compagnie




Obrazek
Za ten post autor Adante otrzymał podziękowania - 3:
kotio, Tonder, zbroia
 
Góra

Powrót do fabularne



Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość