Stare niusy
Skandale paryskie

"Nulla dies sine alinea" — żaden dzień bez skandalu, oto tłómaczenie słynnego łacińskiego przysłowia, które w całej rozciągłości do Paryża, stolicy Francyi, stolicy świata, obecnie zastosować można. Serya skandali paryskich jest długą, a końca ich nawet przewidzieć nie można.

Dzisiaj jednak olbrzymie skandale, milionowe malwerzacye paryskie nie są gro-
źne dla pokoju Francyi a tem samem dla pokoju Europy. Przed laty 15 świat cały z zapartym oddechem śledził dramatyczne fazy słynnej tragedyi panamskiej, przed laty 10 jeszcze afera Dreyfusa wstrząsnęła posadami trzeciej republiki, grożąc lada chwila rozsypaniem się zbutwiałej — jak wrogowie jej sądzili — republiki. Niespożyty geniusz narodu francuskiego, przyświecający wszystkim ludom, żądnym prawdy, światła, kultury i postępu, niby fénix z popiołów się odradzał i poprzez wszystkie brudy fałszu, zdrady i obłudy wyszedł obronną ręką!

To też i skandale paryskie, które od kilku tygodni prasa całego świata skwapliwie notuje, mają więcej znaczenie symptomatyczne dla lekkomyślnego trybu życia, jakie się wiedzie w nowoczesnym Babilonie nad Sekwaną. Nawet najgorsi wrogowie trzeciej republiki, ci wszyscy głodni pretendenci do tronu królewskiego czy cesarskiego — owi Burbonowie, Orleanowie, Bonapartowie — muszą cicho siedzieć na swoich zamkach belgijskich czy angielskich i nie śmią ex re skandali paryskich, jak ongi przed niewielu laty, snuć planów o zamachach stanu i zasypywać kraju manifestami rojalistycznymi lub bonapartystycznymi. Bo trzecia republika przeszła już w krew całego szlachetnego narodu francuskiego.

A serya skandali jest rzeczywiście długa.

Tania koncesya.

W ściśłym związku z malwerzacyami, popełnionemi w ministerstwie spraw zagranicznych, pozostaje afera koncesyjna, która obecnie na jaw wyszła. Oto za całych 500 franków rocznego czynszu dzierżawnego otrzymał pewien przedsiębiorca koncesyę na eksploatacyę min miedzianych, które dają rocznie po kilka milionów rocznego czystego zysku. Koncesyę tę otrzymał ów przedsiębiorca za pośrednictwem pewnego czynnego polityka, stojącego bardzo blisko ministerstwa spraw zagranicznych. Obecnie, gdy z okazyi skandali sprawa ta wyszła na jaw, koncesyę mu odebrano.

Co jednak robi dzielny przedsiębiorca? Oto grozi owemu politykowi, swemu protektorowi, skargą sądową o odszkodowanie.

Nie ulega wątpliwości, że w sądzie nastąpią rewelacye, które pachną nie lada skandalem.

Zeznania Hamona.

Tymczasem dzienniki a za nimi cała publiczność przepysznie się bawi, czytając zeznania, składane przed sędzią śledczym przez Hamona, byłego dyrektora kasy głównej ministerstwa spraw zagranicznych. Ten p. Hamon składa zeznania, jak gdyby to było w jakiejś swawolnej komedyi Flersa i Cavailleta doby ostatniej.

— Jak pan mogłeś zdefraudować te 77.000 franków? — pytał go przy przesłuchaniu sędzia śledczy Drioux.

— Pan chciałeś powiedzieć 277.000 franków! — poprawił go Hamon spokojnie, poczem w tym samym tonie zeznawał dalej. Zresztą tłómaczył się, że wszyscy jego poprzednicy to samo robili a on tylko szedł w ich ślady.

Co mówi jego "przyjaciółka?"

Jego metresa, Madame G ariel, jest ową osobą, na której skupia się obecnie uwaga całego Paryża, tak skandali łaknącego. Całymi dniami jest obleganą przez reporterów, którzy całe kolumny dzienników zapełniają jej opowiadaniami. A p. Gariel, żądna sławy i rozgłosu lubi mówić i chętnie mówi.

— Z Hamonem — opowiada p. Gariel — łączył mnie „stosunek“ od dwóch lat. Byłam przekonaną, że mam w nim stałego i oddanego przyjaciela. Moje zaufanie do niego było też w zupełności aż do ostatnich dni usprawiedliwione. Wszak był to człowiek starszy, oficer legii honorowej, na wybitnem stanowisku, na którem codziennie się stykał z najwyższymi dygnitarzami republiki... Miał wprawdzie usposobienie gwałtowne i despotyczne — z tego powodu przychodziło między nami niejednokrotnie do scysyi, gdyż zabronił mi obcować nawet z przyjaciółkami — ale mimo to ufałam mu. Byłam przekonaną, że po za swoim stanowiskiem urzędowem, jest osobiście bardzo bogaty. Czyż mogłam przypuszczać, że on kradnie? Gdybym to wiedziała, natychmiast bym z nim zerwała!

—Muszę się stanowczo zastrzedz przeciw pogłoskom, jakobym ja była przyczyną jego kradzieży. Ja nigdy od Hamona niczego nie żądałam, a jeżeli mi coś dawał, to czynił to dobrowolnie... Zresztą datki jego były bardzo skromne, gdyż ja sama mam skromne aspiracye. Podarunki, których cena wydawała mi się zbyt wygórowaną, odrzucałam. Teraz żałuję tego, gdyż na drugi dzień po zaaresztowaniu mojego przyjaciela przyszli do mnie dostawcy z rachunkami za prezenty, które Hamon dawał innym kobietom! Ha! Zanadto mu ufałam! — zakończyła sentymentalnie swoją opowieść czcigodna pani Gariel.

„Czerwony półksiężyc“ Marokka.

Najbardziej jednak bawią się Paryżanie szwindlami spółki Valensi & Clementi. Śledztwo w tej sprawie dotarło obecnie do tajemniczej sprawy „Czerwonego półksiężyca“.

Panowie ci gruntownie plądrowali kieszenie dobrodusznych a żądnych zaszczytów mieszczuchów. Powołali oni do życia towarzystwo humanitarne, które miało na celu zakładać i utrzymywać szpitale polowe i ambulansy w Marokku. Jednem słowem chcieli ideę "Czerwonego krzyża" przeflancować na grunt marokkański.

W tym celu zakładali po rozmaitych miastach filie i sekcye, mianowali prezydentów i innych dygnitarzy a obficie płynące wkładki zagarniali naturalnie dla siebie. Wszystkim zaś, którzy przystępowali z większą wkładką do tego stowarzyszenia przyrzekali marokkański order „Czerwonego półksiężyca“, za który naiwni musieli z góry składać wysokie taksy, rzekomo przeznaczone dla wiecznie pustej szkatuły sułtana Mulej-Hafida...

Oto wesołe próbki bieżących skandali paryskich.

Ilustrowany Kurier Codzienny nr 97. - z dnia 29 kwiecień 1911 roku
Troche humoru
PRZEZORNY AKTOR
Reżyser: - Człowieku, rzecz dzieje się na Syberii, musi pan do zdjęć mieć futro. Tam przecież są straszne mrozy.
Artysta: — Wiem o tem, ale cóż kiedy futra nie mam. Włożyłem na wszelki wypadek dwie pary ciepłej bielizny.

Co nowego?
Obrazek
Film fabularny polskiej produkcji
Premiera: 7 kwietnia 1938 roku
2200 m, 69 min



Wytwórnia Imago-Vox
ma zaszczyt przedstawić




Helena Grossówna
i
Stanisław Sielański



w arcyzabawnej komedii

SZCZĘŚLIWA 13-KA

Pomysł filmu i reżyseria Marian Czauski

Scenariusz Emanuel Schlechter, Ludwik Starski


Muzyka Jerzy Petersburski


Zdjęcia Henryk Vlassak


Atelier i Laboratorium Falanga



Suknię ślubną Heleny Grossówny zapewniła firma Ewelina ul. Chmielna 24.



Rozgrywający się w środowisku artystów warszawskich kabaretów komedia obyczajowa. Jej podstawowym atutem jest udział Stanisława Sielańskiego. Znakomity aktor charakterystyczny wystąpił w ponad czterdziestu filmach z reguły jako aktor drugiego planu, choć to właśnie jego udział stanowił często o atrakcyjności filmu. Tym razem obsadzono go w roli głównej. Partneruje mu

Lucyna Messal
znakomita aktorsko, posiadająca ogromne wyczucie komizmu - Helena Grossówna gwiazda komedii, farsy i wodewilu. Atutem filmu miał być też pierwszy (i niestety ostatni) filmowy występ Lucyna Messal w epizodycznej roli pianistki Wandy. Lucyna Mischal-Sztukowska urodzona 16 października 1886 w Warszawie była legendą polskiej operetki, uwielbianą przez publiczność. Miała wspaniałe warunki sceniczne: urodę, figurę talent i głos. Od roku 1929 posiadała własny teatr muzyczny przy ulicy Marszałkowskiej 114 w Warszawie ("Operetka Lucyny Messal"). W latach trzydziestych występowała w licznych teatrach rewiowych ("Wesoły Wieczór", "Hollywood", "Kameleon", "Praskie Oko", "8.15"). Jej repertuar repertuarze operetkowy to ponad 50 ról.
Ale filmowy... tylko jedna.

Film wodewilowy - więc o muzykę poproszono Jerzego Petersburskiego, zasłużonego kompozytora muzyki popularnej. To jemu zawdzięczamy takie nieprzemijające przeboje, jak To ostatnia niedziela i Tango milonga (Oh Donna Clara). Ze "szczęśliwej trzynastki" pozostała śpiewana przez wiele lat piosenka ze słowami Emanuela Szlechtera i Ludwika Starskiego "Młodym być i więcej nic".

Te auty: głowni wykonawcy, muzyka i możliwość zobaczenia w filmie warszawskiej primadonny został uznany widać przez producentów za wystarczającą gwarancję komercyjnego powodzenia filmu i nie ma co dalej brnąć w koszta. To handlowe podejście odbiło się na jakości scenariusza i reżyserii. Krytyka prasowa określała reżyserię Mariana Czauskiego jako poprawną, co wcale nie brzmi jak komplement. A scenariusz? Poniżej cytuję jego opis z filmpolski.pl, bo sama nie czuję się na siłach by ogarnąć ten scenariuszowski bałagan:









Koziołek, skromny urzędnik w domu towarowym Burlickiego, jest najbardziej przesądnym człowiekiem pod słońcem. Jego sąsiad i przyjaciel, były kapelmistrz obecnie grajek w podrzędnej restauracyjce, Bończa, walczy bezskutecznie z jego przesądami. Na los Koziołka pada główna wygrana. Czując w kieszeni majątek, robi swojemu szefowi awanturę, rezygnuje z posady, ale okazuje się, że gazeta wydrukowała mylnie numer. Skruszony wraca do pracy, traci ją jednak, bo wywołuje awanturę z klientką, gwiazdą teatralną Lolą Vulpi. Tej samej Loli naraziła się w teatrze młoda tancerka Hanka i również straciła pracę... Kiedy głód i bieda zaglądają im w oczy, postanawiają popełnić samobójstwo, skacząc z mostu do Wisły. I wtedy się poznają... W końcu Hanka zastępuje w dniu premiery Lolę i odnosi wielki sukces. Również Koziołek staje się bohaterem wieczoru i obejmuje stanowisko kierownika w domu towarowym. Ich ślub odbywa się trzynastego...
źródło: filmpolski.pl





występują:

Stanisław Sielański . . . . . . . . . . . . . . . . Stanisław Koziołek, pracownik w domu towarowym
Helena Grossówna . . . . . . . . . . . . . . . . Hanka Doboszanka, artystka w teatrze Miraż
Józef Orwid . . . . . . . . . . . . . . . . profesor Bończa
Maria Chmurkowska . . . . . . . . . . . . . . . . Lola Vulpi, artystka w teatrze Miraż
Czesław Skonieczny . . . . . . . . . . . . . . . . Słowikowski, dyrektor teatru Miraż
Władysław Grabowski . . . . . . . . . . . . . . . . Burlicki, dyrektor domu towarowego
Lucyna Messal . . . . . . . . . . . . . . . . Wanda, pianistka w restauracji; w napisach imię: Lucy
Julian Krzewiński . . . . . . . . . . . . . . . . profesor Buńczykiewicz, klient w domu towarowym
Irena Skwierczyńska . . . . . . . . . . . . . . . . gospodyni Tomaszowa
Jerzy Marr . . . . . . . . . . . . . . . . Jerzy Runicz, kapelmistrz w teatrze Miraż
Jan Ciecierski . . . . . . . . . . . . . . . . konferansjer w teatrze Miraż
Jerzy Kordowski . . . . . . . . . . . . . . . . Konstanty, wożny w teatrze Miraż
Jerzy Roland . . . . . . . . . . . . . . . . szef reklamy w domu towarowym
Zofia Wilczyńska . . . . . . . . . . . . . . . . ekspedientka w dziale kosmetycznym domu towarowego Burlickiego
Eugenia Ludecka
Runowiecka (?)
Kułakowska (?)
Kacperkówna (?)
Welin (?)
Połoński (?)
Adam Dobosz
Skowicki (?)
Franciszek Dominiak
Sawicki (?)

Józef Kudła . . . . . . . . . . . . . . . . członek orkiestry





Scenopis Aleksander Pękalski, Emanuel Schlechter, Ludwik Starski

Dialogi Emanuel Schlechter, Ludwik Starski


Scenografia Jacek Weinreich




Słowa piosenek Emanuel Schlechter, Ludwik Starski

Opracowanie muzyczne Ivo Wesby

Choreografia Eugeniusz Koszutski

Dźwięk Stanisław Urbaniak

Montaż Czesław Raniszewski

Charakteryzacja Wiktor Skrzypkowski
Fotosy Stephot
Kierownictwo produkcji Aleksander Pękalski

Administracja Józef Frankfurt








Fotosy z programu filmowego:

Obrazek





..
Z PRASY:
..
"Kilkakrotnie już wyrażaliśmy pogląd, że Helena Grossówna nie otrzymała dotąd w filmie polskim roli odpowiadającej jej urodzie i wspaniałemu talentowi. Dotyczy to także Dymszy i Sielańskiego, dwu najlepszych naszych komików filmowych, którym każe się występować w tzw. filmach kasowych uważając, że sugestia ich nazwisk może zastąpić wszystko, a więc i reżysera i scenarzystę. Takiemu założeniu nie byli zapewne obcy i realizatorzy Szczęśliwej trzynastki, choć – przyznać trzeba – reżyseria tego filmu była inteligentniejsza i staranniejsza. Scenariusz natomiast i sposób jego opracowania pozostawiał dużo do życzenia. I jeżeli film mimo wszystko – może być zabawny – zasługę jedyną i wyłączną należy przypisać wykonawcom ról głównych – Grossównie i Sielańskiemu, którzy swym wspaniałym humorem zasłaniali wszystkie niedociągnięcia filmu”.
(Kino 1938 nr 17)
..
..
Obrazek
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Zmysłowa obsesja / Bad Timing (1980)

Dramat Romans, Psychologiczny / 2 godz. 9 min.
produkcja: USA
premiera: marzec 1980


reżyseria: Nicolas Roeg

scenariusz: Yale Udoff

zdjęcia: Anthony B. Richmond

muzyka: Keith Jarrett, Richard Hartley


Młoda kobieta (Theresa Russel) trafia do wiedeńskiego szpitala po przedawkowaniu leków.Prowadzący śledztwo w twj sprawie inspektor Netusil (Harvey Keitel) przesłuchuje jej dużo starszego kochanka, amerykańskiego psychiatrę Alexa (Art Garfunkel). Odpowiadając na pytania policji Alex wraca pamięcią do zdarzeń z ostatnich kilku miesięcy i wspomina destrukcyjną namiętność,która połączyła go z młodą kobietą. "Zmysłowa obsesja" to, przepełniona charakterystyczną dla Roeg'a atmosferą niepokoju, opowieść o erotycznej obsesji i chorobliwej zazdrości.Zaletą filmu jest wspaniała muzyka w wykonaniu: "The Who", Keitha Jarreta i Billie Holliday.

występują:


Harvey Keitel . . . . . . Inspektor Netusil
Theresa Russell . . . . . . Milena Flaherty
William Hootkins . . . . . . Pułkownik Taylor
Denholm Elliott . . . . . . Stefan Vognic
Eugene Lipinski . . . . . . Policjant w szpitalu
Art Garfunkel . . . . . . Alex Linden
Gertan Klauber . . . . . . Mężczyzna w ambulansie
Robert Walker Jr. . . . . . . Konrad

... i inni
studio:
Rank Organisation,
Recorded Picture Company (RPC)
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 4 użytkowników online :: 2 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 2 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler], Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12576 • Liczba tematów: 12242 • Liczba użytkowników: 9072 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: robert maciej

Dzisiaj jest pn cze 25, 2018 11:46 am