Stare niusy
Zasady dzisiejszej etyki płciowej.

Że niemoralność szerokim dziś płynie korytem i swoim prądem porywa wszystkich, o tem wie każdy, ktokolwiek patrzy na życie i jego objawy. Grzeszyli ludzie i dawniej, bo grzech nieodstępnym jest towarzyszem ludzkiego rodzaju. Ale między pokoleniami dawniejszemi, a czasem dzisiejszym ta zachodzi różnica, że ludzie dawniejsi mieli świadomość grzechu, że za grzech umieli pokutować, bo mieli sumienie, podczas gdy dzisiaj nikt sobie wyrzutu nie robi, i rzadki ten, coby się poczuwał do winy i rzetelnej pokuty.

Niemoralność stała się dzisiaj tezą i to właśnie stanowi cechę charakterystyczną doby dzisiejszej.

Wolna miłość.

Socyalizm propaguje wolną miłość. Zasadę tę przenosi do szerokich mas ludu i przez nią wypija mu z duszy wszelką religię. wszelkie poczucie moralności. Ale nie jest on wynalazcą tej teoryi. Przejął ją tylko od drugich i wciela w życie. Ci drudzy zaś, to naukowi przedstawiciele materyalnego poglądu na świat, zwolennicy bezgranicznej ewolucyi i otwartej niewiary.

Przywódcą tego ruchu i prorokiem owej zmiennej moralności jest August Forel, profesor uniwersytetu w Zurychu. W wykładzie o etyce płciowej, wygłoszonym 23 marca 1906 r. w Monachium, a puszczonym w świat w przeszło 30.000 egzemplarzy, powiada ten profesor, że „małżeństwa bezdzietne i wolne stosunki płciowe powinny być wyjęte z pod wszelkich praw tak długo, póki drugim nie wyrządzą krzywdy na majątku, zdrowiu lub woli“.

„Hamulcem popędu płciowego nie ma być ani Bóg, ani religia, ani prawo natury, ale tylko wzgląd na rasę, otoczenie, rodzinę i własną osobę. Wyrządzoną czynnikom tym krzywdę przez spłodzenie za wielkiej liczby dzieci lub potomstwa słabowitego można łatwo usunąć za pomocą znanych środków prewencyjnych, którymi liczbę dzieci wolno regulować. Środki te bowiem wcale nie są niemoralne“.

Małżeństwo na pewien tylko ciąg czasu uważa Forel za rzecz zupełnie godziwą. O rozejściu się wzajemnem stanowić mają tylko małżonkowie, ale nie prawo lub państwo. Ponieważ za jedyny hamulec w zaspokajaniu popędów płciowych uważa krzywdę osobistą lub cudzą, przeto dochodzi do wniosku, że każdy wogóle sposób zaspokojenia żądz płciowych jest dozwolony, byleby tylko owej krzywdy nie pozostawiał w skutku, więc nawet takie wybryki, jak masochizm, sadyzm, sodomia, homoseksualność. Nie uznając żadnej moralności, profesor Forel nie ma tu oczywiście na myśli krzywdy moralnej, ale materyalną, fizyczną.

Co człowiek modny robi?

Profesor Forel nie jest jedynym przedstawicielem takiej moralności. Kto ma oko otwarte na to, co się dzieje w sferach wysokich i niskich, ten wie, że Forel jest wyrazem tego, co dziś człowiek modny myśli i robi. Potwierdzają zaś to owe modne dzisiaj „Schӧnheitsabende“, „Nackttänze“, „Nacktlogen“ (wieczory piękności, nagie tańce i t. p.).

Z numeru 1. vVertraulicheMitteilungen fűr die Loge des aufsteigenden Lebens“ (marzec
1911) dowiadujemy się, że loża ta, której członkowie na zebraniach występują zupełnie nago, rozwija się bardzo dobrze i liczy już 500 członków. „Z rozlicznych listów, pisze wydawca tego pisma, śmiało można wnioskować, że nasz ruch ustawicznie się wzmaga i już się wstrzymać nie pozwoli“. Do loży tej należy: 97 kupców, 59 rzemieślników, 56 urzędników państwowych i gminnych, 48 architektów, inżynierów, techników, 32 akademików, 12 fabrykantów, 7 literatów i redaktorów, 5 gimnazyastów, 4 kelnerów, 9 panien, tyleż mężatek i t. d.

Berlińskie „Schönheitsabende“, którymi swego czasu zajmował się także parlament, zostały wprawdzie przez policyę zakazane jako wieczorki publiczne — utrzymały się jednak po zakazie jako kółka zamknięte.

Wszystkie te towarzystwa i loże — istnieją one w Berlinie, Dreźnie i innych miastach — zaklinają się wprawdzie, że nie mają bynajmniej na celu uprawiania erotyzmu. Szkoda tylko, że im w to nikt nie uwierzy. Gdyby owi akademicy, gimnazyaści, kelnerzy, muzykanci, handlowcy, którzy figurują w spisie członków wyżej wspomnianej „Nacktloge vom aufsteigenden Leben“, zechcieli powiedzieć otwarcie, co ich na te wieczorki pociąga, musieliby przyznać, że nic więcej, jeno brutalny erotyzm.

Takie oto owoce wydaje modna etyka płciowa która niepoślednie miejsce zajmuje w skarbnicy „wartości kulturalnych“ doby dzisiejszej. Zasady takiej kultury wżerają się rakiem coraz głębiej w umysły wszystkich warstw i przemawiają coraz butniejszem zuchwalstwem wśród dzisiejszej młodzieży. Dotychczasowa niewinność serca i czystość duszy poszła w poniewierkę, a ci, których sumienia strzeże wstydliwość ugruntowana na kamieniach ciosowych religijnych przekonań, uchodzić muszą za wsteczników lub obłudników.

Świat się psuje...





[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 178. - z dnia 6 sierpień 1911 roku[/i]
Troche humoru
PROOTOPLASTA

Ks. Sergiusz Mdivani lubi pokazywać gościom w swoim salonie portret wspaniałego starca.
- Protoplasta naszego rodu — rekomenduje z dumą ex-małżonek Poli Negri.
- A czem się on zajmował? —- pyta czarująca Suzy Vernon.
- Był protoplastą naszego rodu — powtarza z naciskiem książę.
- Ależ, to nie jest zajęcie — oponuje Suzy — to raczej przypadek.

Co nowego?
Obrazek
Laureaci 72. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes.

Bong Joon-ho


Jury pod przewodnictwem Alejandro Gonzáleza Iñárritu wyróżniło Złotą Palmą "Parasite" w reżyserii Joon-ho Bonga,

"Parasite" to czarna komedia, która opowiada historię dwóch rodzin. Pierwsza z nich mieszka w zakaraluszonej piwnicy. Druga w bogatej willi. Pierwsza zmaga się z bezrobociem, druga opływa w luksusie. Wraz z rozwojem akcji ta biedniejsza rodzina przy pomocy oszustw i intryg przenika do domu bogatych "burżujów" tworząc pewnego rodzaju alegorię współczesnego świata.




Mati Diop


Grand Prix Jury odebrała Mati Diop za film „Atlantique”. Francuzka senegalskiego pochodzenia w swoim rodzinnym kraju zrobiła film o dziewczynie, która w przeddzień ślubu z zamożnym mężczyzną, wraca do swojej dawnej miłości. Ale trzecim bohaterem filmu jest tytułowy Atlantyk – ocean, przez który trzeba się przeprawić, by pobiec za marzeniami o lepszym życiu. Ocena, który w czasie tych wypraw pochłania niejedno ludzkie życie.




Nagroda Jury przypadła ex aequo dwóm filmom o przemocy: znakomitym „Nędznikom” Francuza Ladja Ly – opowieści o potwornej agresji rodzącej się na zamieszkałych przez emigrantów przedmieściach Paryża oraz „Bacurau” Juliano Dornellesa i Klebera Mendonci Filho, którzy opowiedzieli o horrorze na brazylijskiej prowincji, łącząc styl westernowy i science fiction.




Za najlepszych reżyserów festiwalu uznano braci Jeana-Pierre’a i Luca Dardenne’ów, twórców filmu „Młody Ahmed” o 12-letnim muzułmaninie, który wychował się w Belgii, wśród zachodnich wzorów, ale pod wpływem imama stał się fanatykiem religijnych, szykującym w imię Allaha zamach na swoją nauczycielkę.




Emily Beecham



Nagroda za najlepszą rolę kobiecą przypadła Emily Beecham za „Little Joe”. W filmie Jessiki Hausner aktorka zagrała kobietę-naukowca, która wyhodowała kwiat, którego zapach czyni ludzi szczęśliwymi. Pierwszy podarowała własnemu synkowi. Czy w ten sposób, wnikając w psychikę innego człowieka, stała się współczesną konstruktorką Frankensteina?

Za najlepszego aktora jury uznało Antonio Banderasa, który stworzył wspaniałą kreację w filmie Pedro AlmodovaraBól i blask”, wcielając się w alter ego reżysera.

Celine Sciamma, której „Portret młodej kobiety w ogniu” przez krytyków wymieniany była jako jeden z faworytów do Złotej Palmy, dostała „tylko” nagrodę za scenariusz.

Specjalne wyróżnienie jury dostał Palestyńczyk Elia Suleiman za film „Must Be Heaven”.


Lista:

Złota Palma - „Parasite”w reżyserii Bong Joon-Ho
Grand Prix - Atlantique w reżyserii Mati Diop
Nagroda Jury - Les Misérables (reż. Ladj Ly) i Bacurau (reż. Juliano Dornelles, Kleber Mendonça Filho)
Najlepszy reżyser - bracia Dardenne za „Young Ahmed”
Najlepszy aktor - Antonio Banderas ("Ból i blask" Pedro Almodovara)
Najlepsza aktorka - Emily Beecham ("Little Joe")
Najlepszy scenariusz - Celine Sciamma za „Portrait of a Lady on Fire"
Camera D'Or dla pierwszego filmu - César Diaz za „Nuestras Madres”
Najlepszy film krótkometrażowy - „The Distance Between Us and the Sky” Vasilisa Kekatosa
WYRÓŻNIENIE
"Monstruo Dios", reż. Agustina San Martín

POZOSTAŁE NAGRODY

ZŁOTA KAMERA (nagroda za debiut)
"Nuestras Madres", reż. César Díaz

GOLDEN EYE (nagroda dokumentalna)
"For Sama", reż. Waad al-Khateab, Edward Watts

NAGRODA JURY EKUMENICZNEGO
"A Hidden Life", reż. Terrence Malick


QUEER PALM
"Portrait de la jeune fille en feu", reż. Céline Sciamma

NAGRODA FIPRESCI
"It Must Be Heaven", reż. Elia Suleiman







Obrazek



Jury przewodniczy Meksykanin Alejandro Gonzalez Iñárritu, reżyser "Zjawy", "Birdmana" i "Amores Perros". W 2006 r. otrzymał Złotą Palmą za reżyserię filmu "Babel".

Maimouna N’Diaye, laureatka Afrykańskiej Nagrody Filmowej za rolę w "L'oeil du cyclone" z 2015 r. Rodzice N'Diaye pochodzą z Nigerii i Senegalu. Dzieciństwo spędziła w Gwinei, Wybrzeżu Kości Słoniowej i Burkina Faso. Później wyemigrowała do Francji, aby studiować teatr.

Elle Fanning. Amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna. Gwiazda filmów "Na pokuszenie" (reż. Sofia Coppola) i "Neon Demon" (reż. Nicolas Winding Refn),

Kelly Reichardt. Urodziła się i wychowała w Miami-Dade Country na Florydzie. Wyreżyserowała Old Joy (2006), premiera na festiwalu Sundance w 2006 roku. Był to pierwszy amerykański film, który zdobył nagrodę Tiger na Festiwalu Filmowym w Rotterdamie. Jej River of Grass (1994), nakręcony w rodzinnym mieście Dade County, został wymieniony jako jeden z najlepszych filmów w 1995 r.


Alice Rohrwacher. W 2018 r. dostała w Cannes nagrodę za scenariusz "Szczęśliwego Lazzara".

Paweł Pawlikowski. W 2018 otrzymał w Cannes Złotą Palmę za najlepszą reżyserię jako pierwszy polski twórca w historii tej nagrody.
w Cannes spośród Polaków jurorami byli: Jerzy Skolimowski (1987), Krzysztof Kieślowski (1989) i Krzysztof Piesiewicz (1996).

Enki Bilal. Francuski grafik i twórca komiksów, od czasu do czasu - reżyser ("Immortal - Kobieta pułapka" z 2004 r.)

Yorgos Lanthimos. Reżyser rewelacyjnej "Faworyty", który na koncie ma Złotą Palmę za scenariusz "Zabicia świętego jelenia" (2017),

Robin Campillo. Jego "120 uderzeń serca" dostało Grand Prix w Cannes w 2017 r.,



FESTIWAL W CANNES 2019 - PROGRAM
Film otwarcia

"The Dead Don't Die", reż. Jim Jarmusch


Konkurs główny
"Ból i blask", reż. Pedro Almodóvar
"The Traitor", reż. Marco Bellocchio
"Young Ahmed", reż. Jean-Pierre and Luc Dardenne
"Oh Mercy", reż. Arnaud Desplechin
"Atlantique", reż. Mati Diop
"Matthias And Maxime", reż. Xavier Dolan
"Little Joe", reż. Jessica Hausner
"Parasite", reż. Bong Joon-ho
"A Hidden Life", reż. Terrence Malick
"Bacurau", reż. Kleber Mendonça Filho & Juliano Dornelles
"Sorry We Missed You", reż. Ken Loach
"Les Misérables", reż. Ladj Ly
"The Whistlers", reż. Corneliu Porumboiu
"Frankie", reż. Ira Sachs
"Portrait Of A Lady On Fire", reż. Céline Sciamma
"It Must Be Heaven", reż. Elia Suleiman
"Sibyl", reż. Justine Triet
"The Wild Goose Lake", reż. Diao Yinan

Poza konkursem głównym
"La Belle Epoque", reż. Nicolas Bedos
"Rocketman", reż. Dexter Fletcher
"Diego Maradona", reż. Asif Kapadia
"Les Plus Belles Années Dune Vie", reż. Claude Lelouch
"Too Old To Die Young" (dwa odcinki), reż. Nicolas Winding Refn

Pokazy specjalne
"Share", reż. Pippa Bianco
"Etre Vivant Et Le Savoir", reż. Alain Cavalier
"Tommaso", reż. Abel Ferrara
"Family Romance LLC", reż. Werner Herzog
"For Sama", reż. Waad Al-Kateab & Edward Watts

Un Certain Regard
"Invisible Life", reż. Karim Aïnouz
"Evge", reż. Nariman Aliev
"Beanpole", reż. Kantemir Balagov
"The Swallows Of Kabul", reż. Zabou Breitman & Eléa Gobé Mévellec
"A Brothers Love", reż. Monia Chokri
"The Climb", reż. Michael Covino
"Jeanne", reż. Bruno Dumont
"Summer Of Changsha", reż. Zu Feng
"Chambre 212", reż. Christophe Honoré
"A Sun That Never Sets", reż. Olivier Laxe
"Port Authority", reż. Danielle Lessovitz
"Papicha", reż. Mounia Meddour
"Zhuo Ren Mi Mi", reż. Midi Z
"Liberté", reż. Albert Serra
"Bull", reż. Annie Silverstein
"Adam", reż. Maryam Touzani
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Niemoc / Xala (1975)


Dramat, Komedia
produkcja: Senegal
premiera: lipiec 1975


scenariusz i reżyseria: Ousmane Sembène


zdjęcia: Georges Caristan, Seydina D. Saye


Rok 1958, Senegal, kolonia francuska, odzyskuje niepodległość. W fotelach dotychczasowych, białych władców kraju, zasiadają czarni przedstawiciele tworzącej się nowej klasy. Dla zapewnienia sobie przychylności nowych władz, francuscy biznesmeni wraz z fotelami przekazali teczki pełne dolarów. Jednym z beneficjentów jest El Hadji (Thierno Leye). Mający dotychczas dwie żony, dochodzi do wniosku, że teraz stać go na trzecią. Niestety, w noc poślubną okazuje się, że nie jest on w stanie skonsumować związku. Film jest satyrą na nowych władców kraju, którzy nie potrafią sprostać zadaniu jakie przed nimi stoi. Tytułowa niemoc dotyka El Hadjiego zarówno jako mężczyznę, jak też polityka.



występują:

Makhouredia Gueye . . . . . . . . Minister Kebe
Seune Samb . . . . . . . . Adja Assatu, żona Beye
Douta Seck . . . . . . . . Gorgui
Myriam Niang . . . . . . . . Rama
Thierno Leye . . . . . . . . Hadji Aboucader Beye
Iliamane Sagna . . . . . . . . Modu, kierowca

... i inni


studio:
Films Domireew
Ste. Me. Production du Senegal

źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 8 użytkowników online :: 3 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 5 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler], Tonder, zbroia
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 14223 • Liczba tematów: 13887 • Liczba użytkowników: 9092 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: zaintrygowany

Dzisiaj jest śr cze 26, 2019 12:17 am