Stare niusy
Gorąca krew hiszpańska.
Wiedeń, 28 listopada.

Wczoraj przed południem rozegrała się w barze "Savoy“ przy Himmelpfortgasse burzliwa scena, która na szczęście, dzięki interwencyi słynnej tancerki Saharet skoń­czyła się względnie pomyślnie. Niemniej jednak stanowi ona niewyczerpany temat rozmów w świecie artystycznym i w oto­czeniu pięknej Hiszpanki.
Otóż sprawa, a raczej zajście to przed­stawia się następująco:
Na siedzącego przy jednym ze stoli­ków w barze „Savoy“ oficera huzarów Daunburga rzucił się jakiś mały, niezaopatrzony w kaganiec piesek i ugryzł go w nogę.
Oficer niemogąc zapanawać w pierw­szej chwili nad gniewem, porwał ze stołu szklankę i rzucił ją na psa. W tejże sa­mej jednak chwili zerwał się z wściekło­ścią od sąsiedniego stolika jakiś rosły mężczyzna i uchwyciwszy za krzesło, za­mierzył się niem na oficera. Na szczęście obecni przy zajściu zdołali go w osta­tniej jeszcze chwili powstrzymać i uchro­nić tem samem oficera od uderzenia. Wówczas nieznajomy począł obsypywać przeciwnika gradem przekleństw i obelg w języku hiszpańskim, a nawet rozsza­lały, usiłował dobyć z kieszeni rewolwe­ru, w czem mu jednak przeszkodzono.
Celem ukończenia tej niesmacznej awantury musiano go ująć siłą, zamknąć w ustronnym pokoju i dopiero zawezwać policyę, która go dostawiła na inspekcyę. Tutaj przesłuchiwany podał, iż jest Hi­szpanem nazwiskiem Tronesso Jose Diaz, rodem z Sevilli, bawi zaś we Wiedniu, jako partner słynnej z urody i wdzięku tancerki Saharet, występującej obecnie w Apollotheater.
Jako powód napaści na oficera podał, iż oburzyło go do głębi — jako przyjaciela zwierząt w ogóle a psów w szcze­gólności — zachowanie się tegoż wobec pieska, za którym rzucił szklanką. Unie­siony temperamentem i krwią południo­wą nie liczył się z możliwemi następstwa­mi swego kroku, a za każdą cenę chciał ukarać nielitościwego oficera.
W chwilę później przybyła na inspekcyę policyjną Saharet — widocznie uprze­dzona już o całym wypadku — wywołu­jąc w całym gmachu niebywałą senzacyę.
Dzięki jej interwencyi sprawa cała za­kończyła się względnie pomyślnie, bo Diaz, który przeprosił oficera, zapłacił 25 ko­ron kary, poczem został wypuszczony na wolność.

Ilustrowany Kurier Codzienny nr 275. - z dnia 1 grudnia 1911 roku
Troche humoru
PRZYTOMNY PARTNER
Wielka gwiazda do swego nowego partnera:
- Nie masz pan ani warunków, ani talentu! Co pan właściwie tu robisz?
- Gram role nieszczęśliwych zięciów — odparł z flegma artysta — nękanych przez stare megiery.

Co nowego?
Szwedzka pionierka kina, pierwsza w Szwecji i druga na świecie kobieta zajmująca się reżyserią filmową (palmę absolutnego pierwszeństwa dzierży Alice Guy), autorka pierwszych w historii adaptacji dramatów Augusta Strindberga.

Anna Hofman-Uddgren z domu Hammarström urodziła się 23 lutego 1868 w Sztokholmie. Ojciec był nieznany, choć powszechna plotka głosiła, że był nim Oskar II, syn króla Szwecji i Norwegii. Może to i była plotka, ale faktem jest, że gdy wokalnie i tanecznie utalentowana Anna osiągnęła siedemnasty rok życia, matka zaprowadziła ją na dwór królewski. W wyniku tej wizyty jego wysokość Olaf zafundował dziewczynie sześcioletnie studia artystyczne w Paryżu.



Do Sztokholmu wróciła w 1892 roku i zadebiutowała jako chanteuse we francuskim repertuarze piosenek w Stockholm Tivoli w Djurgarden (wyspa w centrum Sztokholmu sławna z licznych atrakcji kulturalnych). Od razu stała się popularna nie tylko jako pieśniarka, ale i aktorka teatralna. W niedługim czasie uzyskała scenę na własność, zostając dyrektorem popularnego sztokholmskiego teatru Revue Kristallsalongen. Powszechnie zwano ją "Królową rozrywki".

W 1900 roku wyszła za mąż za urodzonego 21 luty 1865 w Göteborgu Gustafa Uddgrena, szwedzkiego pisarza, poetę, dziennikarza i malarza. Doczekają się szóstki dzieci.

Filmem zainteresowała się wcześnie. Już w lecie 1898 r. organizowała pokazy filmowe kinematografów w systemie Edisona w położonym w centrum Sztokholmu teatrze Sveateatern, a rok później, gdy teatr uległ zniszczeniu w pożarze, pokazy przeniosła do Victoriateatern.

Anna Hofman-Uddgren 1900 r.


Reżyserią filmów zajęła się za za sprawą ambicji producenckich pana N.P. Nilssona, właściciela kilku sztokholmskich kin, z eleganckim Orientaliska Teatern przy Drottninggatan na czele. Nilsson, powszechnie zwany Häst-Nisse (Nisse od Koni), gdyż w przeszłości zajmował się handlem końmi, w 1910 roku założył studio filmowe o nazwie wziętej od swego najelegantszego kina. I to właśnie Annę Hofman-Uddgren upatrzył sobie na reżyserkę. Tak powstało kilka filmów, z których pierwszym były Sztokholmskie pokusy (Stockholmsfrestelser, 1911).
Scenariusz napisał mąż Gustaf Uddgren. Zdjęcia wykonał Otto Bökman. Jako aktorzy wystąpili sławni wówczas Oskar Textorius, Lia Norée, Emil Adami i Ester Textorius. Warto wspomnieć, że być może był to debiut filmowy sławnego później i wybitnego aktora Gösta Ekmana, który wystąpił w tym filmie, ale nie udało się ustalić w jakiej roli.

Trzydziestopięcio minutowa komedia o młodym właścicielu tartaku z głębokiej szwedzkiej północnej prowincji, który wygrawszy na loterii postanawia zrobić sobie wycieczkę wraz z żoną do Sztokholmu. Na miejscu okazuje się jak bardzo są „niedzisiejsi”, więc przede wszystkim trzeba żonie kupić jakieś miejskie ubrania. Potem już tylko konsumpcja atrakcji nowoczesnego miasta.
Podobne w treści były następne filmy i, jak się zdaje, ich głównym zadaniem była reklama Sztokholmu i jego marek handlowych. Rejestrowały też ważne osobistości z dziedziny kultury aktualnie będące na topie jak na przykład Carla Barcklinda, niezwykle popularnego piosenkarza i aktora, który wystąpił w drugim filmie Stockholmsdamernas älskling (1911).

kadr z filmu Fadren, 1912


Nie było dziwne, że ambicje pani dyrektor teatru sięgały dalej niż realizacja komedyjek, a tak się akurat dobrze złożyło, że mąż pani reżyser był w przyjacielskich stosunkach z jednym z najwybitniejszych dramaturgów dwudziestego wieku, Augustem Strindbergiem. Jeszcze lepiej się złożyło, że dramaturg okazał się wielkim fanem kinematografu. Do historii przeszedł telegram zwrotny wysłany przez Strindberga na prośbę o zgodę na sfilmowanie jego dzieł: „Proszę kinematografować z mojej dramaturgii tyle, ile Pan chce – z wyrazami szacunku August Strindberg, 20 września 1911”.

Zrealizowano dwa dramaty: Ojciec i Panna Julia i, podobno, Strindberg oba filmy, ukończone na kilka miesięcy przed jego śmiercią, obejrzał i zaaprobował. Do naszych czasów zachował się tylko Ojciec (Fadren, 1912), który jest zaledwie niemą rejestracją przedstawienia teatralnego, rozegranego w jednej dekoracji i przeplatanego długimi napisami.

Pod koniec 1911 roku w Szwecji powstała instytucja mająca wszelkie cechy cenzury: Statens Biografbyra (Państwowe Biuro Kin). Jej założycielem był między innymi Charles Magnusson przewodniczący założonego dwa lata wcześniej Svenska Films Förbundet (Szwedzki Związek Filmowy), ale przede wszystkim dyrektor, forsującej dominację na szwedzkim rynku filmowym, wytwórni Svenska Bio. Główny paragraf statutu Państwowego Biura Kin był skierowany przeciwko „obrazom, których pokaz pozostawałby w sprzeczności z przyjętym prawem lub dobrymi obyczajami czy też w inny sposób mógłby oddziaływać brutalnie i podniecająco, czy też dezorientować w zakresie pojęcia prawa. Obrazy, które przedstawiają sceny przerażające, samobójstwa lub ciężkie zbrodnie w taki sposób lub w takich okolicznościach, że mogą wywoływać tego rodzaju oddziaływanie, też nie mogą być zatwierdzone”

To zadziwiające, że pierwszą ofiarą tego paragrafu padła druga ze strindbergowskich adaptacji, Panna Julia, z której na tej podstawie wycięto dwie sceny: tę, w której tytułowa bohaterka markuje cięcie brzytwą po gardle, i scenę jej samobójstwa.
Obrazek
Więcej o pani Annie Hofman-Uddgren nie udało mi się wyszperać. Wielka osobowość szwedzkiej sceny i filmu pierwszej dekady dwudziestego wieku, druga w historii kinematografii kobieta-reżyser filmowy zmarła 1 czerwca 1947 r.
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Killer of Sheep (1979)
Dramat / 1 godz. 23min.
produkcja: USA
premiera: luty 1981


scenariusz i reżyseria: Charles Burnett

zdjęcia: Charles Burnett



Stan pracuje w rzeźni. Jako mieszkaniec getta jest poniekąd skazany na ciężką harówkę, która wykańcza go psychicznie i emocjonalnie. Cierpi na bezsenność, a jego małżeństwo przechodzi kryzys. Żona Stana czuje się odtrącona, jest nawet zazdrosna o czułość męża wobec córki. Pozostaje jej jedynie społeczna więź z innymi mieszkankami getta. Charles Burnett dobrze wiedział, jaką historię opowiada. W jego filmie niema więc żadnego koloryzowania rzeczywistości.

występują:


Henry G. Sanders . . . . . . . . . . Stan
Jack Drummond . . . . . . . . . . Syn Stana
Kaycee Moore . . . . . . . . . . Żona Stana
Angela Burnett . . . . . . . . . . Córka Stana
Charles Bracy . . . . . . . . . . Bracy
Eugene Cherry . . . . . . . . . . Eugene
Slim
Delores Farley

... i inni
studio:
Fox Searchlight Pictures, Michael London Productions, Sideways Productions Inc.
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 2 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler]
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12450 • Liczba tematów: 12116 • Liczba użytkowników: 9070 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: kolemok1

Dzisiaj jest śr maja 23, 2018 7:22 am