Stare niusy
Katastrofa w kinematografie.
29 osób zabitych, 100 rannych.
Londyn, 28 sierpnia.

Telegrafem podmorskim nadeszła do tu­tejszych dzienników wczoraj pierwsza wia­domość o strasznej katastrofie, widownią której było miasto Pittsburg w Ameryce.
W budynku tamtejszej opery, nieczyn­nej z powodu letniego sezonu, odbywały się od pewnego czasu uczęszczane bardzo przedstawienia kinematograficzne.
Onegdaj, w czasie przedstawienia przy wypełnionej szczelnie sali, dał się słyszeć okrzyk: „pali się!“ Wszyscy prawie obe­cni, przeważnie kobiety i dzieci, rzuciły się w dzikim popłochu do ucieczki, jak­kolwiek wieść o wybuchu ognia okazała się fałszywą. W jednej chwili powstała nie do opisania panika. Wszystko rzuciło się do jedynego wyjścia, skąd na dół pro­wadziły wąskie, kręcone schody. Jedni przeskakiwali po kilka schodów, inni pię­ściami walczyli brutalnie o pierwszeństwo wyjścia. Nagle ktoś potknął się i runął na schody, na nim zaś w mgnieniu oka urosła skłębiona masa kilkuset ciał, wiją­cych się i tratowanych.
Straż pożarna, którą pospiesznie zawe­zwano, rzuciła się na ratunek, rozplątując ową górę ciał skrwawionych i duszonych: 29 osób, same kobiety i dzieci, wycią­gnięto bez życia z połamanymi członkami i w straszny sposób stratowane. Przeszło 100 osób odniosło poważne obrażenia. Nie­tknięci i bez najmniejszej szkody wyszli ci, którzy widząc, iż niema powodu do obaw, pozostali spokojnie w sali przed­stawień. Niestety, liczba tych osób była bardzo małą.

Ilustrowany Kurier Codzienny nr 197. 30 sierpnia 1911
Troche humoru
EGZAMIN
Pewien znany gwiazdor z ponurą miną wchodzi do popularnej kawiarni w ogródku.
— Co mu się stało? — pyta ktoś.
— Kupił sobie nowe auto, ściął się na egzaminie i nie dostał prawa jazdy — odpowiada ktoś. — A wszystko przez jedno małe pytanie.
— Zapytali go, jak się nazywa. Odpowiedział dobrze. Zapytali, gdzie mieszka. Odpowiedział celująco. Trzecie pytanie: co to jest motor? Nie wiedział. Oto wszystko. I ściął się.

Co nowego?
Szwedzka pionierka kina, pierwsza w Szwecji i druga na świecie kobieta zajmująca się reżyserią filmową (palmę absolutnego pierwszeństwa dzierży Alice Guy), autorka pierwszych w historii adaptacji dramatów Augusta Strindberga.

Anna Hofman-Uddgren z domu Hammarström urodziła się 23 lutego 1868 w Sztokholmie. Ojciec był nieznany, choć powszechna plotka głosiła, że był nim Oskar II, syn króla Szwecji i Norwegii. Może to i była plotka, ale faktem jest, że gdy wokalnie i tanecznie utalentowana Anna osiągnęła siedemnasty rok życia, matka zaprowadziła ją na dwór królewski. W wyniku tej wizyty jego wysokość Olaf zafundował dziewczynie sześcioletnie studia artystyczne w Paryżu.



Do Sztokholmu wróciła w 1892 roku i zadebiutowała jako chanteuse we francuskim repertuarze piosenek w Stockholm Tivoli w Djurgarden (wyspa w centrum Sztokholmu sławna z licznych atrakcji kulturalnych). Od razu stała się popularna nie tylko jako pieśniarka, ale i aktorka teatralna. W niedługim czasie uzyskała scenę na własność, zostając dyrektorem popularnego sztokholmskiego teatru Revue Kristallsalongen. Powszechnie zwano ją "Królową rozrywki".

W 1900 roku wyszła za mąż za urodzonego 21 luty 1865 w Göteborgu Gustafa Uddgrena, szwedzkiego pisarza, poetę, dziennikarza i malarza. Doczekają się szóstki dzieci.

Filmem zainteresowała się wcześnie. Już w lecie 1898 r. organizowała pokazy filmowe kinematografów w systemie Edisona w położonym w centrum Sztokholmu teatrze Sveateatern, a rok później, gdy teatr uległ zniszczeniu w pożarze, pokazy przeniosła do Victoriateatern.

Anna Hofman-Uddgren 1900 r.


Reżyserią filmów zajęła się za za sprawą ambicji producenckich pana N.P. Nilssona, właściciela kilku sztokholmskich kin, z eleganckim Orientaliska Teatern przy Drottninggatan na czele. Nilsson, powszechnie zwany Häst-Nisse (Nisse od Koni), gdyż w przeszłości zajmował się handlem końmi, w 1910 roku założył studio filmowe o nazwie wziętej od swego najelegantszego kina. I to właśnie Annę Hofman-Uddgren upatrzył sobie na reżyserkę. Tak powstało kilka filmów, z których pierwszym były Sztokholmskie pokusy (Stockholmsfrestelser, 1911).
Scenariusz napisał mąż Gustaf Uddgren. Zdjęcia wykonał Otto Bökman. Jako aktorzy wystąpili sławni wówczas Oskar Textorius, Lia Norée, Emil Adami i Ester Textorius. Warto wspomnieć, że być może był to debiut filmowy sławnego później i wybitnego aktora Gösta Ekmana, który wystąpił w tym filmie, ale nie udało się ustalić w jakiej roli.

Trzydziestopięcio minutowa komedia o młodym właścicielu tartaku z głębokiej szwedzkiej północnej prowincji, który wygrawszy na loterii postanawia zrobić sobie wycieczkę wraz z żoną do Sztokholmu. Na miejscu okazuje się jak bardzo są „niedzisiejsi”, więc przede wszystkim trzeba żonie kupić jakieś miejskie ubrania. Potem już tylko konsumpcja atrakcji nowoczesnego miasta.
Podobne w treści były następne filmy i, jak się zdaje, ich głównym zadaniem była reklama Sztokholmu i jego marek handlowych. Rejestrowały też ważne osobistości z dziedziny kultury aktualnie będące na topie jak na przykład Carla Barcklinda, niezwykle popularnego piosenkarza i aktora, który wystąpił w drugim filmie Stockholmsdamernas älskling (1911).

kadr z filmu Fadren, 1912


Nie było dziwne, że ambicje pani dyrektor teatru sięgały dalej niż realizacja komedyjek, a tak się akurat dobrze złożyło, że mąż pani reżyser był w przyjacielskich stosunkach z jednym z najwybitniejszych dramaturgów dwudziestego wieku, Augustem Strindbergiem. Jeszcze lepiej się złożyło, że dramaturg okazał się wielkim fanem kinematografu. Do historii przeszedł telegram zwrotny wysłany przez Strindberga na prośbę o zgodę na sfilmowanie jego dzieł: „Proszę kinematografować z mojej dramaturgii tyle, ile Pan chce – z wyrazami szacunku August Strindberg, 20 września 1911”.

Zrealizowano dwa dramaty: Ojciec i Panna Julia i, podobno, Strindberg oba filmy, ukończone na kilka miesięcy przed jego śmiercią, obejrzał i zaaprobował. Do naszych czasów zachował się tylko Ojciec (Fadren, 1912), który jest zaledwie niemą rejestracją przedstawienia teatralnego, rozegranego w jednej dekoracji i przeplatanego długimi napisami.

Pod koniec 1911 roku w Szwecji powstała instytucja mająca wszelkie cechy cenzury: Statens Biografbyra (Państwowe Biuro Kin). Jej założycielem był między innymi Charles Magnusson przewodniczący założonego dwa lata wcześniej Svenska Films Förbundet (Szwedzki Związek Filmowy), ale przede wszystkim dyrektor, forsującej dominację na szwedzkim rynku filmowym, wytwórni Svenska Bio. Główny paragraf statutu Państwowego Biura Kin był skierowany przeciwko „obrazom, których pokaz pozostawałby w sprzeczności z przyjętym prawem lub dobrymi obyczajami czy też w inny sposób mógłby oddziaływać brutalnie i podniecająco, czy też dezorientować w zakresie pojęcia prawa. Obrazy, które przedstawiają sceny przerażające, samobójstwa lub ciężkie zbrodnie w taki sposób lub w takich okolicznościach, że mogą wywoływać tego rodzaju oddziaływanie, też nie mogą być zatwierdzone”

To zadziwiające, że pierwszą ofiarą tego paragrafu padła druga ze strindbergowskich adaptacji, Panna Julia, z której na tej podstawie wycięto dwie sceny: tę, w której tytułowa bohaterka markuje cięcie brzytwą po gardle, i scenę jej samobójstwa.
Obrazek
Więcej o pani Annie Hofman-Uddgren nie udało mi się wyszperać. Wielka osobowość szwedzkiej sceny i filmu pierwszej dekady dwudziestego wieku, druga w historii kinematografii kobieta-reżyser filmowy zmarła 1 czerwca 1947 r.
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Trzy wieki / Three Ages (1923)
Komedia, Niemy /1 godz. 3 min.
produkcja: USA
premiera: 24 września 1923


reżyseria: Buster Keaton, Edward F. Cline

scenariusz: Richard Schayer, Joseph Farnham, Clyde Bruckman, Byron Morgan, Lew Lipton

zdjęcia: William C. McGann, Elgin Lessley

muzyka: Robert Israel

minirecenzja, autor: Woyciesz / źródło: filmweb

Film jest świadectwem dojrzewania Bustera Keatona do produkcji pełnometrażowych. Został złączony z trzech niezależnych krótkometrażówek, skojarzonych tematem miłości. Przypomina tym samym powstałe wcześniej, wybitne filmy: ?Nietolerancję? Griffitha i ?Zmęczoną Śmierć? Langa. Tym razem układ taki został po raz pierwszy w dziejach kina zastosowany do komedii.
?Trzy wieki? są na swój sposób znakomite, choć nie dorównują jeszcze poziomem najlepszym osiągnięciom komika. Najkorzystniej wypada moim zdaniem część prehistoryczna. Możemy w niej zobaczyć animowanego dinozaura na dobrych 10 lat przed powstaniem pierwszego ?King Konga?! Mamy tu także dość odważne kostiumy z tygrysich skór, które przywdziewają jaskiniowe piękności, jakby zapowiadając słynne ?Milion lat przed naszą erą?. Nowelka rzymska szafuje dowcipem na modłę ?Asteriksa?. Nie jest może rewelacyjna, ale są w niej znakomite dekoracje, a epizod z lwem był po prostu powalający. W części współczesnej mamy po prostu typowego Keatona, niezniszczalnego pechowca, zaplątanego w wielkim świecie...
Ogólnie film sympatyczny, autentycznie zabawny, zrobiony z imponującym rozmachem. Polecam go przede wszystkim miłośnikom Bustera, chociażby jako świadectwo rozwoju jego talentu.

występują:


Buster Keaton . . . . . . Chłopak
Wallace Beery . . . . . . Łobuz
Joe Roberts . . . . . . Ojciec dziewczyny
Margaret Leahy . . . . . . Dziewczyna
Lillian Lawrence . . . . . . Matka dziewczyny
Blanche Payson . . . . . . Amazonka
Kewpie Morgan . . . . . . Cesarz / Jaskiniowiec / Rzymski opryszek
George Davis . . . . . . Strażnik rzymski

... i inni
studio:
Buster Keaton Productions
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 2 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler]
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12450 • Liczba tematów: 12116 • Liczba użytkowników: 9070 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: kolemok1

Dzisiaj jest śr maja 23, 2018 7:18 am