Stare niusy
Zasady dzisiejszej etyki płciowej.

Że niemoralność szerokim dziś płynie korytem i swoim prądem porywa wszystkich, o tem wie każdy, ktokolwiek patrzy na życie i jego objawy. Grzeszyli ludzie i dawniej, bo grzech nieodstępnym jest towarzyszem ludzkiego rodzaju. Ale między pokoleniami dawniejszemi, a czasem dzisiejszym ta zachodzi różnica, że ludzie dawniejsi mieli świadomość grzechu, że za grzech umieli pokutować, bo mieli sumienie, podczas gdy dzisiaj nikt sobie wyrzutu nie robi, i rzadki ten, coby się poczuwał do winy i rzetelnej pokuty.

Niemoralność stała się dzisiaj tezą i to właśnie stanowi cechę charakterystyczną doby dzisiejszej.

Wolna miłość.

Socyalizm propaguje wolną miłość. Zasadę tę przenosi do szerokich mas ludu i przez nią wypija mu z duszy wszelką religię. wszelkie poczucie moralności. Ale nie jest on wynalazcą tej teoryi. Przejął ją tylko od drugich i wciela w życie. Ci drudzy zaś, to naukowi przedstawiciele materyalnego poglądu na świat, zwolennicy bezgranicznej ewolucyi i otwartej niewiary.

Przywódcą tego ruchu i prorokiem owej zmiennej moralności jest August Forel, profesor uniwersytetu w Zurychu. W wykładzie o etyce płciowej, wygłoszonym 23 marca 1906 r. w Monachium, a puszczonym w świat w przeszło 30.000 egzemplarzy, powiada ten profesor, że „małżeństwa bezdzietne i wolne stosunki płciowe powinny być wyjęte z pod wszelkich praw tak długo, póki drugim nie wyrządzą krzywdy na majątku, zdrowiu lub woli“.

„Hamulcem popędu płciowego nie ma być ani Bóg, ani religia, ani prawo natury, ale tylko wzgląd na rasę, otoczenie, rodzinę i własną osobę. Wyrządzoną czynnikom tym krzywdę przez spłodzenie za wielkiej liczby dzieci lub potomstwa słabowitego można łatwo usunąć za pomocą znanych środków prewencyjnych, którymi liczbę dzieci wolno regulować. Środki te bowiem wcale nie są niemoralne“.

Małżeństwo na pewien tylko ciąg czasu uważa Forel za rzecz zupełnie godziwą. O rozejściu się wzajemnem stanowić mają tylko małżonkowie, ale nie prawo lub państwo. Ponieważ za jedyny hamulec w zaspokajaniu popędów płciowych uważa krzywdę osobistą lub cudzą, przeto dochodzi do wniosku, że każdy wogóle sposób zaspokojenia żądz płciowych jest dozwolony, byleby tylko owej krzywdy nie pozostawiał w skutku, więc nawet takie wybryki, jak masochizm, sadyzm, sodomia, homoseksualność. Nie uznając żadnej moralności, profesor Forel nie ma tu oczywiście na myśli krzywdy moralnej, ale materyalną, fizyczną.

Co człowiek modny robi?

Profesor Forel nie jest jedynym przedstawicielem takiej moralności. Kto ma oko otwarte na to, co się dzieje w sferach wysokich i niskich, ten wie, że Forel jest wyrazem tego, co dziś człowiek modny myśli i robi. Potwierdzają zaś to owe modne dzisiaj „Schӧnheitsabende“, „Nackttänze“, „Nacktlogen“ (wieczory piękności, nagie tańce i t. p.).

Z numeru 1. vVertraulicheMitteilungen fűr die Loge des aufsteigenden Lebens“ (marzec
1911) dowiadujemy się, że loża ta, której członkowie na zebraniach występują zupełnie nago, rozwija się bardzo dobrze i liczy już 500 członków. „Z rozlicznych listów, pisze wydawca tego pisma, śmiało można wnioskować, że nasz ruch ustawicznie się wzmaga i już się wstrzymać nie pozwoli“. Do loży tej należy: 97 kupców, 59 rzemieślników, 56 urzędników państwowych i gminnych, 48 architektów, inżynierów, techników, 32 akademików, 12 fabrykantów, 7 literatów i redaktorów, 5 gimnazyastów, 4 kelnerów, 9 panien, tyleż mężatek i t. d.

Berlińskie „Schönheitsabende“, którymi swego czasu zajmował się także parlament, zostały wprawdzie przez policyę zakazane jako wieczorki publiczne — utrzymały się jednak po zakazie jako kółka zamknięte.

Wszystkie te towarzystwa i loże — istnieją one w Berlinie, Dreźnie i innych miastach — zaklinają się wprawdzie, że nie mają bynajmniej na celu uprawiania erotyzmu. Szkoda tylko, że im w to nikt nie uwierzy. Gdyby owi akademicy, gimnazyaści, kelnerzy, muzykanci, handlowcy, którzy figurują w spisie członków wyżej wspomnianej „Nacktloge vom aufsteigenden Leben“, zechcieli powiedzieć otwarcie, co ich na te wieczorki pociąga, musieliby przyznać, że nic więcej, jeno brutalny erotyzm.

Takie oto owoce wydaje modna etyka płciowa która niepoślednie miejsce zajmuje w skarbnicy „wartości kulturalnych“ doby dzisiejszej. Zasady takiej kultury wżerają się rakiem coraz głębiej w umysły wszystkich warstw i przemawiają coraz butniejszem zuchwalstwem wśród dzisiejszej młodzieży. Dotychczasowa niewinność serca i czystość duszy poszła w poniewierkę, a ci, których sumienia strzeże wstydliwość ugruntowana na kamieniach ciosowych religijnych przekonań, uchodzić muszą za wsteczników lub obłudników.

Świat się psuje...





Ilustrowany Kurier Codzienny nr 178. - z dnia 6 sierpień 1911 roku
Troche humoru
AWANS FINANSOWY

— A jednak nasi producenci szybko się dorabiają. Taki naprz. S. dziś jeździ własnem autem, a niedawno chodził nagi i bosy.
— Jakto? gdzie?
— Na plaży.

Co nowego?
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Opera za trzy grosze / Mack the Knife (1989)
Komedia, Kryminał, Musical/ 2 godz.
produkcja: Holandia, USA, Węgry
premiera: listopad 1989


reżyseria: Menahem Golan

scenariusz: Menahem Golan

zdjęcia: Elemér Ragályi
muzyka Kurt Weill

XIX-wieczny Londyn. Na ulicach obskurnej dzielnicy miasta pełno jest rzezimieszków, przestępców i drobnych naciągaczy. Ich przywódcą jest legendarny łotr zwany Mackiem Majchrem (Raul Julia). Zbliża się dzień koronacji królowej. Sklepikarz Jonathan Peachum (Richard Harris) organizuje grupę złodziei, którzy w przebraniu żebraków mają zbierać pieniądze. Tymczasem jego córka Polly w tajemnicy przed rodziną bierze ślub z Mackiem... Największym walorem ekranizacji dzieła Bertolta Brechta i Kurta Weilla są wspaniałe układy choreograficzne.

Musical zrealizowany na podstawie dzieła napisanego w 1928 roku przez Bertolta Brechta i Kurta Weilla. Akcja została osadzona w realiach XIX-wiecznego Londynu. Na ulicach obskurnej dzielnicy miasta aż roi się od rzezimieszków, drobnych naciągaczy, złodziei, zorganizowanych band, napadających na uczciwych obywateli. Największym w mieście łotrem i najgorętszym kochankiem, o którym krążą legendy, jest sławny MacHeath, nazywany Mackiem Majchrem. Zbliża się dzień koronacji królowej. W Londynie panuje wielkie poruszenie.

występują:

Richard Harris . . . . . . . . . . Pan Peachum
Clive Revill . . . . . . . . . . Money Matthew
Raúl Juliá . . . . . . . . . . MacHeath
Julie T. Wallace . . . . . . . . . . Namawiająca kobieta
Roger Daltrey . . . . . . . . . . Śpiewak uliczny
Julia Migenes . . . . . . . . . . Jenny Diver
Clive Mantle . . . . . . . . . . Johnny Ladder
Rachel Robertson . . . . . . . . . . Polly Peachum
Erin Donovan . . . . . . . . . . Lucy Brown
Miranda Garrison . . . . . . . . . . Esmeralda
Chrissie Kendall . . . . . . . . . . Betty
Elizabeth Seal . . . . . . . . . . Molly
Louise Plowright . . . . . . . . . . Dolly
ulie Walters . . . . . . . . . . Pani Peachum
Bill Nighy . . . . . . . . . . Tiger Brown
Mark Northover . . . . . . . . . . Jimmy Jewels
Roy Holder . . . . . . . . . . Wally, beksa
Russell Gold . . . . . . . . . . Hookfinger Jake
John Woodnutt . . . . . . . . . . Wielebny Kimball

... i inni
montaż: Alain Jakubowicz
dźwięk: Patrick Cyccone Jr.
scenografia: John Graysmark, Tivadar Bertalan, Miklós Hajdu
kostiumy: John Bloomfield
studio:
21st Century Film Corporation
Golan-Globus Productions
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 8 użytkowników online :: 5 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 3 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Adante, Baidu [Spider], Heise IT-Markt [Crawler], Tonder, zbroia
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 13109 • Liczba tematów: 12774 • Liczba użytkowników: 9073 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: Imm

Dzisiaj jest wt paź 23, 2018 8:33 pm