Stare niusy
Zazdrość pani Eli.

(Historya małżeńska).

Urocza pani Ela, obok całego szeregu przymiotów miała jedną brzydką wadę: oto była ogromnie zazdrosna o swego, od trzech lat poślubionego małżonka, którego pieszczotliwie „tatusiem" nazywała. Lada drobiazgiem lub pozorem dotknięta w swą słabą stronę, potrafiła godzinami wypłakiwać modre oczy a pan Ludwik męki całe przechodzić musiał, zanim udało mu się przebłagać swą panią i uzyskać przebaczenie za niepopełnione zresztą winy. To też pan Ludwik dla świętego w domu spokoju unikał starannie wszystkiego, coby go zakłócić mogło, ba wolał raczej przesadzić w gorliwości, aniżeli drobnostką jakąś w gruncie rzeczy niewinną, ściągnąć gromy na swą głowę.

Cóż kiedy i to nie wiele pomagało!

Przed kilku dniami pani Ela, przewracając według zwyczaju na biurku męża, znalazła straszny zapisek: oto w notesiku podręcznym, wśród innych wydatków znajdowała się wiele mówiąca pozycya: „Gretha" resztę ... 150 K.

Pani Ela zbladła jak trup, zacisnęła różowe usteczka w podkowę, a z modrych ocząt poczęły nagle padać perliste, czyste jak kryształ, łzy.

Po długiej, strasznie długiej chwili uspokoiła się pani Ela o tyle, że mogła zająć się przygotowaniem do obiadu. Silne wypieki na twarzy i zaczerwienione oczęta wytłómaczyła wobec panny służącej "taką straszną migreną, że zupełnie patrzeć na świat nie może".

* * *

Kiedy około pierwszej w południe wrócił do domu pan Ludwik, już od pierwszego rzutu oka poznał, że czeka go burza. Pani Ela poważna i tajemnicza jak wyrocznia, nieodzywając się słowa przeszła do buduaru, wskazując drogę mężowi.
Niemym gestem wskazała mu krzesło, a gdy tenże zrezygnowany już, zajął spokojnie miejsce, rozpoczęła w uroczystym tonie, siląc się na udany spokój.

— Proszę pana! Chciałabym słów kilka spokojnie powiedzieć...

— Słucham Elu... ale co znaczy ten uroczysty nastrój, czyżby mojej pani jakaś muszka na nosek siadła?

— Tylko bez udanych czułości i dowcipów... Już się miarka przebrała!

— Ależ Elu, co to ma znaczyć...?

— Proszę nie przerywać! Nareszcie chcę panu powiedzieć kilka słów prawdy na pożegnanie.

— Jakie pożegnanie?

— Wieczór wyjeżdżam do mamy... nie chcę dłużej być panu kulą u nogi i przeszkadzać mu w romansach z kochankami.

Na miły Bóg Elu! Co Ci do głowy strzeliło... Skąd te kwasy i gniewy. No daj już raz spokój, pójdź do mnie na kolana i do uszka mi powiedz o co Ci chodzi... No pójdź!

— Pańska bezczelność przechodzi wszelkie granice... przerwała pani Ela, zrywając się i wybuchając spazmatycznym płaczem.

Pan Ludwik podskoczył, objął ją wpół i począł gwałtownie całować jej włosy, a następnie i zaczerwienione od płaczu oczęta.

— Nie chcę, nie chcę... puść mnie! — wyrywała się pani Ela... tuląc się równocześnie do piersi męża.

Po długiej dopiero chwili, wobec gwałtownych pieszczot i nalegań męża, wyjawiła pani Ela łkając rzewnie, powód nieporozumienia :

— Ludwiku! Ty masz kochankę! Zdradzasz mnie bezwstydnie... a ja Cię tak kochałam...

— Ależ Elu! Zastanów się! To nie prawda! Dla mnie istnieje na świecie tylko jedna kobietą, a tą jesteś Ty!
— Kłamiesz Ludwiku. — Wszak sam się zdradziłeś!

— Ja... w jaki sposób... Elu! Nie poczuwam się do niczego!

— Nieprawda!.- Ot do oczu Ci pokażę, dowód niezbity!

Z temi słowy podeszła pani Ela do toaletki, gdzie schowała znalezioną kartkę i pokazała ją mężowi...

— Masz! Czytaj!

Pan Ludwik uchwycił z nietajoną ciekawością kartkę i począł czytać:

Mieszkanie - 200 koron

Eli na dom - 180 "

— Nie tutaj! Udajesz... Dalej czytaj!

— Służba - 90 koron

— „Gretha" resztę - 150 "

— A widzisz! A widzisz! Złapałam Cię! Więc Ty zaledwie w 3 lata po ślubie masz kochankę i bezwstydnie zdradzasz żonę.. O Boże! Jaka ja jestem nieszczęśliwa...

Tutaj wybuchła pani Ela nieutulonym, spazmatycznym płaczem...

— Ależ Elu, to nieporozumienie! Uspokój się.,.

— Mam się uspokoić... a Ty wieczór znowu pójdziesz do „Grethy"!

— Pan Ludwik, usłyszawszy to, wybuchł konwulsyjnym, trudnym do opanowania śmiechem. Po chwili, uspokoiwszy się nieco, porwał żonę w ramiona i całując namiętnie począł urywanie wśród całusów i pieszczot tłómaczyć:

— Elka! Widzisz jak to źle nie mieć zaufania do męża! Przecież „Gretha" to koń, którego kupiłem dla Ciebie na jutrzejsze imieniny...

Pani Ela nie powiedziała ani słowa... Objęła męża za szyję i ściskając go serdecznie zamknęła mu usta pocałunkiem...!




Ilustrowany Kurier Codzienny nr 162. - z dnia 19 lipiec 1911 roku
Troche humoru
WANNA ZGINĘŁA
Pewien znany gwiazdor, po występach gościnnych w prowincjonalnem mieście, płaci rachunek hotelowy i wychodzi. Po chwili jednak biegnie za nim portjer i mówi:
— Przepraszam, ale pan zapomniał zapłacić za wannę.
A gwiazdor z wielkiem zdziwieniem:
— Czyżby wanna zginęła?...

Co nowego?
Szwedzka pionierka kina, pierwsza w Szwecji i druga na świecie kobieta zajmująca się reżyserią filmową (palmę absolutnego pierwszeństwa dzierży Alice Guy), autorka pierwszych w historii adaptacji dramatów Augusta Strindberga.

Anna Hofman-Uddgren z domu Hammarström urodziła się 23 lutego 1868 w Sztokholmie. Ojciec był nieznany, choć powszechna plotka głosiła, że był nim Oskar II, syn króla Szwecji i Norwegii. Może to i była plotka, ale faktem jest, że gdy wokalnie i tanecznie utalentowana Anna osiągnęła siedemnasty rok życia, matka zaprowadziła ją na dwór królewski. W wyniku tej wizyty jego wysokość Olaf zafundował dziewczynie sześcioletnie studia artystyczne w Paryżu.



Do Sztokholmu wróciła w 1892 roku i zadebiutowała jako chanteuse we francuskim repertuarze piosenek w Stockholm Tivoli w Djurgarden (wyspa w centrum Sztokholmu sławna z licznych atrakcji kulturalnych). Od razu stała się popularna nie tylko jako pieśniarka, ale i aktorka teatralna. W niedługim czasie uzyskała scenę na własność, zostając dyrektorem popularnego sztokholmskiego teatru Revue Kristallsalongen. Powszechnie zwano ją "Królową rozrywki".

W 1900 roku wyszła za mąż za urodzonego 21 luty 1865 w Göteborgu Gustafa Uddgrena, szwedzkiego pisarza, poetę, dziennikarza i malarza. Doczekają się szóstki dzieci.

Filmem zainteresowała się wcześnie. Już w lecie 1898 r. organizowała pokazy filmowe kinematografów w systemie Edisona w położonym w centrum Sztokholmu teatrze Sveateatern, a rok później, gdy teatr uległ zniszczeniu w pożarze, pokazy przeniosła do Victoriateatern.

Anna Hofman-Uddgren 1900 r.


Reżyserią filmów zajęła się za za sprawą ambicji producenckich pana N.P. Nilssona, właściciela kilku sztokholmskich kin, z eleganckim Orientaliska Teatern przy Drottninggatan na czele. Nilsson, powszechnie zwany Häst-Nisse (Nisse od Koni), gdyż w przeszłości zajmował się handlem końmi, w 1910 roku założył studio filmowe o nazwie wziętej od swego najelegantszego kina. I to właśnie Annę Hofman-Uddgren upatrzył sobie na reżyserkę. Tak powstało kilka filmów, z których pierwszym były Sztokholmskie pokusy (Stockholmsfrestelser, 1911).
Scenariusz napisał mąż Gustaf Uddgren. Zdjęcia wykonał Otto Bökman. Jako aktorzy wystąpili sławni wówczas Oskar Textorius, Lia Norée, Emil Adami i Ester Textorius. Warto wspomnieć, że być może był to debiut filmowy sławnego później i wybitnego aktora Gösta Ekmana, który wystąpił w tym filmie, ale nie udało się ustalić w jakiej roli.

Trzydziestopięcio minutowa komedia o młodym właścicielu tartaku z głębokiej szwedzkiej północnej prowincji, który wygrawszy na loterii postanawia zrobić sobie wycieczkę wraz z żoną do Sztokholmu. Na miejscu okazuje się jak bardzo są „niedzisiejsi”, więc przede wszystkim trzeba żonie kupić jakieś miejskie ubrania. Potem już tylko konsumpcja atrakcji nowoczesnego miasta.
Podobne w treści były następne filmy i, jak się zdaje, ich głównym zadaniem była reklama Sztokholmu i jego marek handlowych. Rejestrowały też ważne osobistości z dziedziny kultury aktualnie będące na topie jak na przykład Carla Barcklinda, niezwykle popularnego piosenkarza i aktora, który wystąpił w drugim filmie Stockholmsdamernas älskling (1911).

kadr z filmu Fadren, 1912


Nie było dziwne, że ambicje pani dyrektor teatru sięgały dalej niż realizacja komedyjek, a tak się akurat dobrze złożyło, że mąż pani reżyser był w przyjacielskich stosunkach z jednym z najwybitniejszych dramaturgów dwudziestego wieku, Augustem Strindbergiem. Jeszcze lepiej się złożyło, że dramaturg okazał się wielkim fanem kinematografu. Do historii przeszedł telegram zwrotny wysłany przez Strindberga na prośbę o zgodę na sfilmowanie jego dzieł: „Proszę kinematografować z mojej dramaturgii tyle, ile Pan chce – z wyrazami szacunku August Strindberg, 20 września 1911”.

Zrealizowano dwa dramaty: Ojciec i Panna Julia i, podobno, Strindberg oba filmy, ukończone na kilka miesięcy przed jego śmiercią, obejrzał i zaaprobował. Do naszych czasów zachował się tylko Ojciec (Fadren, 1912), który jest zaledwie niemą rejestracją przedstawienia teatralnego, rozegranego w jednej dekoracji i przeplatanego długimi napisami.

Pod koniec 1911 roku w Szwecji powstała instytucja mająca wszelkie cechy cenzury: Statens Biografbyra (Państwowe Biuro Kin). Jej założycielem był między innymi Charles Magnusson przewodniczący założonego dwa lata wcześniej Svenska Films Förbundet (Szwedzki Związek Filmowy), ale przede wszystkim dyrektor, forsującej dominację na szwedzkim rynku filmowym, wytwórni Svenska Bio. Główny paragraf statutu Państwowego Biura Kin był skierowany przeciwko „obrazom, których pokaz pozostawałby w sprzeczności z przyjętym prawem lub dobrymi obyczajami czy też w inny sposób mógłby oddziaływać brutalnie i podniecająco, czy też dezorientować w zakresie pojęcia prawa. Obrazy, które przedstawiają sceny przerażające, samobójstwa lub ciężkie zbrodnie w taki sposób lub w takich okolicznościach, że mogą wywoływać tego rodzaju oddziaływanie, też nie mogą być zatwierdzone”

To zadziwiające, że pierwszą ofiarą tego paragrafu padła druga ze strindbergowskich adaptacji, Panna Julia, z której na tej podstawie wycięto dwie sceny: tę, w której tytułowa bohaterka markuje cięcie brzytwą po gardle, i scenę jej samobójstwa.
Obrazek
Więcej o pani Annie Hofman-Uddgren nie udało mi się wyszperać. Wielka osobowość szwedzkiej sceny i filmu pierwszej dekady dwudziestego wieku, druga w historii kinematografii kobieta-reżyser filmowy zmarła 1 czerwca 1947 r.
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Opera za trzy grosze / Mack the Knife (1989)
Komedia, Kryminał, Musical/ 2 godz.
produkcja: Holandia, USA, Węgry
premiera: listopad 1989


reżyseria: Menahem Golan

scenariusz: Menahem Golan

zdjęcia: Elemér Ragályi
muzyka Kurt Weill

XIX-wieczny Londyn. Na ulicach obskurnej dzielnicy miasta pełno jest rzezimieszków, przestępców i drobnych naciągaczy. Ich przywódcą jest legendarny łotr zwany Mackiem Majchrem (Raul Julia). Zbliża się dzień koronacji królowej. Sklepikarz Jonathan Peachum (Richard Harris) organizuje grupę złodziei, którzy w przebraniu żebraków mają zbierać pieniądze. Tymczasem jego córka Polly w tajemnicy przed rodziną bierze ślub z Mackiem... Największym walorem ekranizacji dzieła Bertolta Brechta i Kurta Weilla są wspaniałe układy choreograficzne.

Musical zrealizowany na podstawie dzieła napisanego w 1928 roku przez Bertolta Brechta i Kurta Weilla. Akcja została osadzona w realiach XIX-wiecznego Londynu. Na ulicach obskurnej dzielnicy miasta aż roi się od rzezimieszków, drobnych naciągaczy, złodziei, zorganizowanych band, napadających na uczciwych obywateli. Największym w mieście łotrem i najgorętszym kochankiem, o którym krążą legendy, jest sławny MacHeath, nazywany Mackiem Majchrem. Zbliża się dzień koronacji królowej. W Londynie panuje wielkie poruszenie.

występują:

Richard Harris . . . . . . . . . . Pan Peachum
Clive Revill . . . . . . . . . . Money Matthew
Raúl Juliá . . . . . . . . . . MacHeath
Julie T. Wallace . . . . . . . . . . Namawiająca kobieta
Roger Daltrey . . . . . . . . . . Śpiewak uliczny
Julia Migenes . . . . . . . . . . Jenny Diver
Clive Mantle . . . . . . . . . . Johnny Ladder
Rachel Robertson . . . . . . . . . . Polly Peachum
Erin Donovan . . . . . . . . . . Lucy Brown
Miranda Garrison . . . . . . . . . . Esmeralda
Chrissie Kendall . . . . . . . . . . Betty
Elizabeth Seal . . . . . . . . . . Molly
Louise Plowright . . . . . . . . . . Dolly
ulie Walters . . . . . . . . . . Pani Peachum
Bill Nighy . . . . . . . . . . Tiger Brown
Mark Northover . . . . . . . . . . Jimmy Jewels
Roy Holder . . . . . . . . . . Wally, beksa
Russell Gold . . . . . . . . . . Hookfinger Jake
John Woodnutt . . . . . . . . . . Wielebny Kimball

... i inni
montaż: Alain Jakubowicz
dźwięk: Patrick Cyccone Jr.
scenografia: John Graysmark, Tivadar Bertalan, Miklós Hajdu
kostiumy: John Bloomfield
studio:
21st Century Film Corporation
Golan-Globus Productions
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 4 użytkowników online :: 3 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 1 gość (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Adante, Heise IT-Markt [Crawler], zbroia
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12475 • Liczba tematów: 12141 • Liczba użytkowników: 9070 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: kolemok1

Dzisiaj jest ndz maja 27, 2018 7:43 pm