Stare niusy
Tragedia zakonnika.
= Życie niesie z sobą dramaty i po­wikłania często tak straszne i nieprawdo­podobne, że podobnych konfliktów nie skombinowałby umysł żadnego dramatur­ga lub romansopisarza kryminalnego.
Życiowe te dramaty rozlegają się nie­raz gromkiem echem po świecie, częściej rozgrywają się cicho, bez senzacyi na horyzoncie życia, przesuwają się szybko jak spadająca gwiazda w cichą noc letnią... Zaznaczy się jasną smugę na ciemnem tle niebios — i gaśnie, przepada. I nikt nie wie jak się owa gwiazda zwała, jaki był cel jej egzystencyi i posłannictwa w wszechświecie. Znikła i żaden astronom nie byłby w stanie wskazać miejsca jej chwilowego bytowania, żaden poeta ani filozof nie odgadnie tragedyi połączonej z jej zejściem — tragedyi gwiazdy spa­dającej...
Zacisze klasztorne.
Jest w Krakowie stary, mroczny i za­niedbany klasztor OO. Reformatów wzno­szący swe żółte ponure mury opodal Placu Szczepańskiego. Klasztor i kościół znany szerokiemu ogółowi. Tu w Boże Narodzenie są śpiewane najładniejsze kolendy i najciekawsza szopka bywa wy­stawianą. Tu po sumie w niedzielę dziewczę­ta krakowskie mają tak ulubione przez siebie "....dki"(?) tu już niejedno serduszko silniej zabiło
W skład personalu klasztornego wcho­dzi kilkunastu zakonników, nie licząc w to braciszków i przeora...
Życie klasztorne jest jednostajne. Po­grążeni faktycznie lub pozornie w ascezie — mają wszystkie władze duchowe wytężone w jednym kierunku: dopełnia­nia formalności wskazanych zakonnych re­gulaminem, a odnoszących się do odma­wiania modlitw, milczenia w pewnych godzinach, w pewnych godzinach chóro­wego śpiewu, etc.
Całem urozmaiceniem mdłego życia tej zakonnej braci; — jest przyjazd jakiego dostojnika klasztornego, lub świeckiego.
Co skłania ludzi młodych, zdrowych, mających dane do życia rodzinnego — co skłania ich do tej abnegacyi i bierne­go poddawania się dyscyplinie średnio­wiecznej?
Nie wchodzimy w to!... Stwierdzić na­leży, że są jednak między nimi prawdzi­wie wierzący i — prawdziwie nieszczę­śliwi.
Chcemy Was zapoznać z jednym z ta­kich rozbitków życia, szukających dla skołatanej swej łodzi ochrony i bezpie­czeństwa w klasztornej przystani.
O. Peregrinus.
Zimowe mroczne popołudnie; kościół już prawie pusty, tylko spóźniona dewo­tka chrzęści jak grzechotnik paciorkami różańca a u bramy kościoła jęczy litościwie dziad kościelny. Przed ołtarzem głó­wnym pali się lampka słychać dalekie echa miasta.
W jednym z bocznych konfesyonałów siedzi młody zakonnik. Pochylona postać, oczy w dół spuszczone — świadczą, że człowiek ten pogrążony w modlitwie czy też rozpamiętywaniu...
Wspomnienia lat młodzieńczych
Młody zakonnik pogrążył się w duma­niu. Sześć lat przeszło spędził za murami klasztornemi i dotychczas nie znalazł ukojenia ani duchowego spokoju.
Życie jego płynęło spokojnie jak stru­mień toczący się po kwiecistej dolinie.
Ale przyszedł nagły zwrot. Wzburzone fale zamąciły nagle aż do dna pogodne życie młodzieńca.
Pierwszy raz przemówiło jego serce, lecz głos ten został zdławiony, brutalnie nakazano mu milczeć. Niedoceniono pra­wości jego uczuć i poświęcenia.
Biedna, bezimienna dziewczyna z przed­mieścia zrabowała mu szczęście i spokój ducha, napawając serce jego goryczą i zwątpieniem.
Długo pasował się z swoim bólem mło­dzieniec — aż wreszcie tu — w klasztor­ne zacisze schronił się, by zdala od ludzi a bliżej Boga — zapomnieć o wszystkiem co przeżył i przecierpiał...
Młody( kapłan wzdrygnął się i prze­żegnał Światowe myśli nie powinny mieć wstępu do serca zakonnego...
Penitentka.
W tej chwili wolnym krokiem zbliżyła się do konfesyonału jakaś postać kobieca, smukła i wdzięczna, której strój dziwnie był sharmonizowany z jej urodą.
Czarna, powłóczysta suknia i gęsty we­lon na twarz zapuszczony, nadawały jej coś z tajemniczości. Jako dwie gwiazdy zakryte obłokiem świeciły prześliczne jej oczy z za czarnego welonu.
Młoda penitentka uklękła przy konfesyonale i po krótkiej modlitwie zaczęła się spowiadać.
Dziwna, smutna ta spowiedź była!...
Spóźnione poznanie, winy i żal nie­wczesny!... Przez lekkomyślność, przez chęć igrania ze sercem ludzkiem — stała się mimowolną przyczyną zguby człowie­ka, który ją kochał szczerze i bezintere­sownie — a doznawszy od niej wzgar­dy — usunął się zupełnie od życia, zgi­nął i słuch o nim przepadł... Może już nie żyje, może się gdzie tuła po świecie z żalem do Boga i ludzi i może przekli­na ją i jej pamięć znienawidzoną!... O! gdyby go mogła dziś znaleść gdzie, umiała­by z pewnością ocenić jego szlachetność, umiałaby nagrodzić mu wszystkie cier­pienia.
Ostatnia rozmowa.
Młody kapłan słuchając jej głosu, do­znał niespodziewanego, silnego wzrusze­nia. Ten głos już gdzieś słyszał, lub zna głos podobny... Lecz odegnawszy po raz wtóry echa światowych wspomnień słucha dalej...
O! Wielki Boże!... Spowiedź tej dziew­czyny wszakżeż jest historyą jego wła­snego życia... Tak! to ona — Marya!. Za późno, za późno! Ona go kocha?... Dla czegóż była niegdyś głuchą na głos miłości?... Pragnie go znaleść?... Czyż za­pomniała, że on szukał jej przez cały szereg lat, szukał jej wzajemności i zro­zumienia uczuć. On dzisiaj zamknięty za klasztorną kratą, jak w grobie nie nale­ży już do żyjącego świata!... Dzisiaj już wszystko skończone!
Niedocieczone są zrządzenia Boskie! „Bóg, który patrzał na moją mękę i upokorzenia, na moją rozpacz z powodu utraty ciebie — dziś zrobił mnie sędzią twych uczynków“.
Przebaczam ci i rozgrzeszam, idź w po­koju i zapomnij o mnie!...
Ciebie niech życie — mnie śmierć po­cieszy!... To była „absolucya“ kapłana, a zarazem ostatnie słowa — kochanka...

Ilustrowany Kurier Codzienny nr 290. - z dnia 20 grudzień 1911 roku
Troche humoru
POCIĄG POD SPECJALNYM NADZOREM
Wyświetlano raz film, w którym była taka scena: gwiazda kąpała się w rzece bez kostjumu. W pewnej chwili wychodzi na brzeg i w tym momencie przejeżdża pociąg i zakrywa całą panoramę.
Gdy pewien znany aktor codziennie przychodził do kina oglądać ten film, dyrektor zapytał go raz:
- Czemu pan tyle razy ogląda jedną i tę samą scenę?
— Czekam, a nuż pociąg się spóźni!..

Co nowego?
No comments
Obrazek
Mr Ryszard Tiffany

Obrazek
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Aimer, boire et chanter (2013)


Dramat / 1 godz. 48 min.
produkcja: Francja
premiera: 10 lutego 2014

reżyseria: Alain Resnais

scenariusz: Alain Resnais, Jean-Marie Besset, Laurent Herbiet, Caroline Sihol
zdjęcia: Dominique Bouilleret

Adaptacja sztuki Alana Ayckbourna, jednego z ulubionych pisarzy reżysera, którego dzieła wcześniej zekranizował w "Prywatnych lękach w miejscach publicznych" i "Palić/Nie palić", jest więcej niż nieudana. Jeżeli "Aimer, boire et chanter" jest dramatem, brakuje mu dramatyzmu, jeśli komedią, to budzi raczej uśmiech politowania. Dziwi, że film zakwalifikowano do konkursu głównego Belinale 2014.(...)
Resnais każe obserwować nam dwa małżeństwa w średnim wieku, które przygotowują występ w amatorskim teatrze nieopodal Yorku (czujny widz zauważy, że czytają sztukę "Relatively Speaking" Ayckbourna). Prócz tego zajmują ich pogaduszki podczas szklaneczki whisky lub lemoniady, którym oddają się w ogródkach swoich wiejskich posiadłości w ciepłe popołudnia. Małżeńską rutynę burzy rozchodząca się w błyskawicznym tempie wiadomość, którą przekazują sobie "w tajemnicy": ich wspólny przyjaciel, George, ma raka i pozostało mu zaledwie kilka miesięcy życia. Ten tajemniczy (szczególnie dla widza, któremu nie jest dane zobaczyć jego twarzy) mężczyzna, o którym wiemy, że potrafi dać kobietom "fun", zaczyna wpływać na losy znudzonych bohaterów. A może to oni zaczynają organizować swoje życie wobec niego, katalizując w ten sposób własne niespełnieni i wątpliwości?
(...)W pewnym momencie grany w filmie przez André Dussolliera farmer mówi, że od teatru woli kino. Niestety, "Aimer, boire et chanter" dowodzi, że autorowi "Nocy i mgły" jedno z drugim się pomyliło. Sztuczne dekoracje przeplata z animowanymi pejzażami angielskich cottages i ujęciami nakręconymi w naturalnych plenerach. Nijak to do siebie przystaje. Szczytem złego smaku okazuje się pojawiający się nie wiedzieć skąd… sztuczny kret. Czyżby i tu Resnais parodiował von Triera, tym razem jego "Antychrysta"? Zapewne miało to budzić śmiech w filmie opiewającym czerpanie radości z życia. Ostateczny efekt jest jednak raczej smutny, jeśli nie żałosny. Dialogi okazują się bardziej niż zabawne, po prostu dziecinne, a w warstwie wizualnej elegancję, do której przyzwyczaił nas niegdyś Resnais, zastąpiła estetyka krasnala ogrodowego.

fragmenty artykułu pana Adama Kruka, źródło: filmweb


występują:

Sabine Azéma . . . . . . . . Kathryn
Hippolyte Girardot . . . . . . . . Colin
Sandrine Kiberlain . . . . . . . . Monica
André Dussollier . . . . . . . . Simeon
Caroline Sihol . . . . . . . . Tamara
Michel Vuillermoz . . . . . . . . Jack
Alba Gaïa Kraghede Bellugi . . . . . . . . Tilly

... i inni
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 2 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 11728 • Liczba tematów: 11394 • Liczba użytkowników: 9056 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: gogi

Dzisiaj jest śr gru 13, 2017 10:15 am