Stare niusy
Samobójstwo dwóch kobiet na cmentarzu.
[right][i]Lwów, 31 sierpnia.[/i][/right]
Są sprawy, które same sensacyjne mo­że, nie powinny być jednak jako sensacya traktowane. Zmysł etyczny, a raczej pewnego rodzaju smak etyczny, winien w takich wypadkach wypowiedzieć się, aby nie wywlekać szczegółów, nie pa­stwić się nad motywami a ograniczyć się tylko do samego faktu. O ile by smak ten nie wyrzekł decydującego słowa, na­
leży uszanować w danej sprawie przy­najmniej wolę zmarłego.
W torebce jednej ze samobójczyń, Ma­ryi A., znaleziono bilet następującej treści:
[i]„Wyróżniamy się od wszystkich ludzi. Nasze zapatrywania nie zgadzają się z obowiązkami, przeto postanowiłyśmy [b]wspól­nie odebrać sobie życie[/b], bo nie możemy je traktować tak, jakie jest. Życzymy so­bie być pochowane w jednym grobie, mieć jeden katafalk. Prosimy nie publi­kować naszych nazwisk, bo nie chcemy, żeby nasze rodziny ucierpiały na tem. Nie chcemy ratunku.
29./VIII. 1911. M. A., M. D."[/i]
Ta co to pisała i towarzyszka jej le­żały wczoraj w ustronnem miejscu cmen­tarza łyczakowskiego, w małem zagaje­niu drzew, jedna przegięta przez grzbiet grobu, druga tuż obok w zagłębieniu. Twarze, na których śmierć położyła swe znamię, zwrócone były do góry, z piersi z pod porozpinanych bluzek sączyła się krew. Obok leżały [b]porzucone małe re­wolwery[/b]. Otaczała je cisza cmentarna i spokój grobów, przerywany od czasu do czasu stłumionym szeptem ciekawych, którzy się wokół na miejscu wypadku zebrali. Jedna z nich córka podurzędnika sądowego, zmarłego w czerwcu, Marya A., druga kierowniczka pra­cowni gorsetów Marya D. Nazwiska same nic nie mówią.
W papierach, pozostawionych przez zmarłe, wśród zapisków i korespondencyi znaleziono w brulionie wiersz, w którym autorka, obok leżąca samobójczyni, nie podając żadnego konkretnego powodu zlekka dotyka motywów natury psycho­logicznej. Podłoże na którem powstały, to egzaltacya zbytnia wyrosła może z histeryi, lub z innego może stanu niemo­żności pogodzenia życia rzeczywistego z aspiracyami.
Wiersz ten brzmi:
[i]„Tak cudowna pamiątka!
W tym cieniu drzew i pod mogiłą
Jesteśmy razem na śmierć zgotowane,
Bo nasze serca bólem przeorane.
Nie żal nam ludzi, ni świata — niczego,
Bo też wkrótce idziemy do niego,
Do Boga, który nam dał życie —
A dusze nasze igrać będą na niebios błękicie.[/i]
Michalina A., Marya D. Godzina 8 mi­nut 45 w dzień samobójswa.

Zwłoki młodych kobiet leżały długo, bo aż do godziny 8-mej, czekając na przybycie komisyi sądowo-lekarskiej. Na miejscu urzędował komisarz policyjny.


[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 199. 1 września 1911[/i]
Troche humoru
TO MA BYĆ BRODA?
Cecll B. DeMille, zwany „królem reżyserów filmowych", uchodzi za wyrocznię w swoim fachu. A jednak i on myli sic niekiedy. Robiąc przegląd statystów podczas nakręcania „Wypraw Krzyżowych", De Mille zaklął i wskazując na brodatego rycerza rzekł do charakterÿzatora:
Cóż to za partacka robota! To ma być broda? Wyrzuć pan ten wiecheć...
I szarpnął rycerza za wiecheć... który jednak okazał się prawdziwą brodą!

Co nowego?
Obrazek
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


One More Time with Feeling (2016)
Dokumentalny, Muzyczny/ 1 godz. 52 min.
produkcja: Wielka Brytania
premiera: 2 września 2016


reżyseria: Andrew Dominik



zdjęcia: Benoît Debie, Alwin H. Küchler


muzyka: Nick Cave & The Bad
Seeds

Poruszający dokument Andrew Dominika. Znany muzyk Nick Cave próbuje poradzić sobie z traumą po śmierci nastoletniego syna.
14 lipca 2015 roku piętnastoletni syn Nicka Cave’a – Arthur – spadł z dwudziestometrowego klifu we wschodnim Sussex. Chłopak zginął na miejscu. Twórcy filmu rozmawiają z pogrążonym w żałobie artystą, który szuka sposobu, aby przetrwać trudne chwilę i odzyskać spokój po śmierci ukochanego dziecka. Cave rozlicza się też z mitem artysty czerpiącego inspirację z własnego nieszczęścia. Twierdzi, że w jego przypadku dominującym stanem jest pustka, która nie inspiruje ani nie daje ukojenia. Żałoba jest obezwładniająca. Niezwykły czarno-biały film dokumentalny w reżyserii Andrew Dominika (Zabić, jak to łatwo powiedzieć) powstał pół roku po śmierci syna Nicka Cave’a. Wcześniej filmowiec i muzyk współpracowali przy filmie Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda, do którego Cave napisał muzykę. Zdjęcia do obrazu trwały 10 dni i były kręcone w Londynie i w domu australijskiego artysty w Brighton. Dokument jest w całości improwizowany i jest zapisem powrotu muzyka do studia nagrań. Zdaniem samego Cave'a film stanowi „świadectwo artysty poszukującego swojej drogi w ciemnościach".

występują:

Nick Cave . . . . . . . . . . (on sam)
Warren Ellis . . . . . . . . . . (on sam)

Nick Cave and The Bad Seeds . . . . . . . . . . (zespół)

... i inni
studio:
Iconoclast, JW Films, Pulse Films
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 6 użytkowników online :: 3 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 3 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Adante, Exabot [Bot], Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 13573 • Liczba tematów: 13237 • Liczba użytkowników: 9078 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: marildo

Dzisiaj jest sob sty 19, 2019 11:55 pm