Stare niusy
Pod władzą demona.
Namiętność gry jest podobno najstra­szliwszym demonem, wobec którego wam­pir nałogowego pijaństwa, a nawet sza­tan występnej miłości są aniołami.
Niewytłómaczony u niektórych ludzi instynkt hazardu, pożądliwość wygrania, wyradza się wśród sprzyjających złemu okoliczności w żądzę, którą u zawodowego gracza tylko chwilowo przytłumia widok zielonego stolika, brzęk złota i sze­lest banknotów, podobnie jak chwilowo tylko pożądliwość alkoholu zadowalnia u pijaka flaszka, a popęd do rozpusty codzień to inna kobieta u erotomena.
Cóż dopiero mówić, gdy w duszy czło­wieka zagnieżdżą się razem dwa takie szatany, jak namiętność do gry i miłość występna?!
Hiszpańskie dzienniki przynoszą stra­szny opis rozpętanych namiętności i ka­tastrofy dwojga ludzi, należących do wyż­szych sfer społecznych, a którzy w upa­dku dorównali szumowinom społecznym, spływającym rynsztokami życia.
Posłuchajmy tej strasznej, a pouczają­cej historyi!...
Szczęśliwe stadło.
W pięknym kraju Estremadura, w lu­ksusowo urządzonej willi, mieszkał hrabia Alvares ze swoją piękną i dobrą, jak anioł, a słusznie przez niego ubóstwianą małżonką Mercedes (Marya). Pożycie dwu­letnie hrabstwa zostało pobłogosławione jedynem dzieckiem, milutką dziewczynką, istnym żywym portretem swej matki.
Życie trojga tych istot byłoby spły­nęło, jak sen rajski, nie doznając żadnych wstrząśnień, nie zbrudzone nieskromnemi pożądaniami, ani chciwością użycia, gdy­by...
Wędrowny kabaret.
Do najbliższego prowincyalnego mia­steczka Rica-Granda, odległego zaledwie o kilka kilometrów od hrabskiej willi — zjechał kabaretowy teatrzyk, który oprócz paru ładnych kobiet w trykotach nie wie­le miał na scenie do pokazania.
O gościnie kabaretu na tej odludnej prowincyi dowiedział się i hrabia Alva­res, a będąc w młodości swej trochę li­bertynem i kobieciarzem, nie mógł się oprzeć pokusie zobaczenia bliżej artystek kabaretowych, zwłaszcza, że żona, którą bądź co bądź kochał i szanował bardzo — sprzykrzyła się zmiennemu arystokra­cie, a służba żeńska w domu i okoliczne wieśniaczki przesyciły go oddawna.
Nie mówiąc tedy nic żonie, wybrał się hrabia Alvares do pobliskiego Rica-Granda na przedstawienie kabaretu i tej no­cy — nie powrócił już do domu.
Demon-kobieta.
Podczas, gdy hrabina w opuszczonej swej willi u kołyski ukochanej córeczki, niespokojna o los męża — gdyż było już po północy — zanosiła gorące modły do nieba, niegodny jej małżonek spędzał w słodkiem acz występnem zapomnieniu chwile u boku prześlicznej kobiety, wcie­lonego demona urody i namiętności — u boku artystki kabaretowej — Donny Pe­pity.
Kto była donna — niewiadomo! Za kulisami teatrzyku krążyły o niej i jej pochodzeniu najnieprawdopodobniejsze — najbardziej fantastyczne wieści i opowia­dania.
Jedni utrzymywali, że Pepita jest cór­ką araba i andaluzyanki, podczas gdy inni utrzymywali, że jest to panna wysokiego arystokratycznego pochodzenia, która zapomniawszy się raz z urodziwym szoferem swego ojca, gdy skutki wystę­pnej miłości zaczęły się ujawniać uciekła z domu i wstąpiła — gdzie? — natural­nie do teatru!
Jakby to teatr był przytułkiem dla wszystkich upadłych istot!...
Donnie Pepicie los się uśmiechnął. Jej szatański temperament i dzika arabsko-andaluzyjska uroda, były warunkami stałego powodzenia na scenie — i w bu­duarze.
Miała zarówno bogaty repertuar sceniczny jak i repertuar miłości.
Ostatnim jej kochankiem został tej nocy hr. Alvares...
Bez miar i upamiętania upaja się sło­dyczą jej pocałunków i uścisków...
A nieszczęśliwa hrabina w opuszczonej willi modli się za małżonka u kolebki swej dzieciny...
Zbrodnicza para.
W niedługi czas w Monako wiele mó­wiono o pięknej parze, która hojnie rzu­cała pieniądzmi na wszystkie strony, roz­bijała się automobilami i powozami, szampanowała i wysoko grała w kasy­nie.
Słuszne przysłowie, że komu sprzyja bogini miłości, od tego Fortuna odwraca swą twarz zachmurzoną.
Hr. Alvares i nadobna donna Pepita — gdyż oni byli tą interesującą parą — kochali się w sposób ostentacyjny, tak, że robili wrażenie młodego małżeństwa bę­dącego w poślubnej podróży, w najsłod­szych miesiącach pożycia. I za takich też uchodzili.
Niestety!.. szczęście w grze nie sprzy­jało hrabstwu. Całe zapasy gotówki, a mieli jej dosyć — wyczerpały się wkrótce przy rulecie.
Zaczęły się pożyczki, naciągania ludzi na poręczenia, aż pewnego dnia stanęła para hochsztaplerów przed widmem nie­uchronnej ruiny i hańby.
Rachunek hotelowy niezapłacony, kra­wiec napiera, właściciele sklepów i ma­gazynów grożą skargą...
Co począć?!...
„Koniec pieśni“.
Przez dwa dni z rzędu nie widziano in­teresującej pary ani w kasynie, ani na pronomenadzie, wogóle nigdzie, gdzie do­tychczas bywała i imponowała swem rzekomem bogactwem i szykiem.
Nawet służba hotelowa nie umiała dać wyjaśnienia znajomym, dowiadującym się o hrabiego Alvares i jego żonę.
Nareszcie służba odważyła się zapukać do drzwi apartamentu zajmowanego przez hrabstwo. Gdy żadnej odpowiedzi nie usłyszano — zdecydowano się na otworze­nie drzwi przemocą.
Oczom obecnym ukazał się straszny wi­dok. Przy stole zastawionym zbytkowną ucztą przytuleni do siebie siedzieli hrabia i aktorka. Zdawało się, że zasnęli przy ostatnim kieliszku szampana. Plamy krwi na śnieżnym obrusie i rewolwer leżący pod stołem - nie mógł nikogo dłużej w wątpliwości pozostawiać...
Jakie życie — taka śmierć...

Ilustrowany Kurier Codzienny nr 287. 16 maja 1911
Troche humoru
BEZEMNIE ANI RUSZ
Rzecz się dzieje na „giełdzie statystów" Osoby dwóch statystów filmowych.
- Robisz co?
- Jeszcze jak! Gram bardzo ważną rolę.
- Co? Ty grasz ważną rolę? W jakim filmie?
- W filmie „Rok 1914“ ze Smosarską i z Contim.
- Ho, ho... A cóż to za rola? Czem właściwie jesteś?
- Trupem. Conti pada w potyczce, Smosarska rzuca się ku niemu, a ja cały czas leżę tuż... o krok dalej— Wciąż jestem widoczny na zdjęciu razem ze Smosarską i z Contim. Prosiłem dyr. Libkowa, żeby mi pozwolił choć na chwilę odejść. A on jak mnie ofuknie! "Ani się pan waż!" Słowem beze mnie ani rusz!

Co nowego?
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Duch roju / El Espíritu de la colmena (1973)


Dramat
produkcja: Hiszpania
premiera: 8 października 1973


reżyseria: Víctor Erice

scenariusz: Víctor Erice, Francisco J. Querejeta, Ángel Fernández Santos

muzyka: Luis de Pablo

zdjęcia: Luis Cuadrado



Rok 1940. Małe miasteczko zagubione gdzieś na równinach Kastylii. Jest niedziela. Do miasteczka przyjeżdża objazdowe kino. Wszystko jest gotowe do pokazu "Doktora Frankensteina". Na widowni siedzą dwie dziewczynki - siostry Isabel i Ana. Na pytanie młodszej siostry dlaczego potwór zabija i czemu w końcu umiera, Isabel odpowiada, że potwór jest duchem, który może się zjawić po wypowiedzeniu pewnych słów. To, co dla Isabel było zabawą i grą wyobraźni, dla Any staje się rzeczywistością - chce spotkać potwora. Pewnego dnia Ana znika. Rodzice po długich poszukiwaniach odnajdują ją, ale tylko ona wie, co naprawdę się stało.

źródło: film.org.pl



występują:

Fernando Fernán Gómez . . . . . . . . Fernando
Teresa Gimpera . . . . . . . . Teresa
Ana Torrent . . . . . . . . Ana
Miguel Picazo . . . . . . . . Doktor
José Villasante . . . . . . . . Potwór Frankensteina
Isabel Tellería . . . . . . . . Isabel
Estanis González . . . . . . . . Policjant w cywilu
Laly Soldevila . . . . . . . . Nauczycielka Doña Lucía

... i inni


studio:
Elías Querejeta Producciones Cinematográficas S.L.
Jacel Desposito

źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 2 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 1 gość (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler], Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 13228 • Liczba tematów: 12893 • Liczba użytkowników: 9074 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: buncia88

Dzisiaj jest śr lis 14, 2018 4:32 pm