Stare niusy
Krwawa pogoń za bandytami.
Warszawa, 19 czerwca.


Napad bandytów.

Inkasenci handlarza wołów, Klejna, jednego z głównych dostawców mięsa do Warszawy, Abram Jucht i Boruch Grinblat, z polecenia pryncypała zainkasowali wczoraj zrana pieniądze u rzeźników w bazarze Ulrichu, gdzie Jucht odebrał 1.567 rub., z czego rb. 324 srebrem wsypano do worka.

Grinblat natomiast, zainkasował od jednego z klijentów firmy rb. 96, z których 60 rb. w monetach pół rublowych i rublowych również wsypano do worka.

Inkasenci z pieniędzmi temi przyjechali na ul. Pańską 37 do mieszkającego tam na pierwszem piętrze Mordki F. w celu załatwienia pewnych handlowych tranzakcyi.

Gdy Jucht i Grinblat znaleźli się na schodach domu 37 przy ul. Pańskiej i dochodzili do półpiętrowego podestu, usłyszeli za sobą wołanie:

— Stój!

Nie oryentując się w sytuacyi, inkasenci stanęli.

W tej chwili skacząc po kilka schodów w górę, podbiegło do nich dwu jakichś ludzi, ze skierowanymi ku głowie Juchta i Grinblata rewolwerami.

- Oddawajcie pięniądze, bo strzelamy — krzykneli napastnicy.

Inkasenci, widząc lufy rewolwerów, rzucili im pod nogi trzymane w rękach worki ze srebrem i korzystając z chwili że bandyci schylili się po pieniądze, uciekli szybko na górę do mieszkania wspomnianego klienta.

Tam dopiero Grinblat wszczął alarm, tak głośny, iż usłyszawszy krzyki, stróż domu pobiegł, aby zamknąć bramę.

Ucieczka bandytów.

Bandyci tymczasem, podniósłszy rzucone im pod nogi pieniądze, szybko zbiegli ze schodów i usiłowali wydostać się na ulicę. Właśnie stróż domu zamykał furtkę, gdy bandyci z bronią w ręku doń podbiegli. Na widok rewolwerów stróż odstąpił od bramy i bandyci spiesznie wyszli, biegnąc ku ul. Komitetowej.

Ulicą tą dobiegli do ul. Śliskiej i zwrócili się do Sosnowej.

Tymczasem wskutek alarmu stróża domu przy ul. Pańskiej 37 uciekających bandytów zaczęła gonić publiczność. Bandyci, widząc coraz to więcej po za sobą ludzi, z ul. Sosnowej wbiegli w Sienną, gdzie, dopadłszy domu nr. 41, wbiegli w bramę tego domu. Nieruchomość ta jest przechodnią, mianowicie druga strona wychodzi na ul. Złotą.

Zaalarmowany przez ludzi, goniących bandytów, stróż domu 47 przy ul. Siennej, ujrzawszy bandytów na podwórzu, usiłował im zamknąć bramę od ul. Złotej. Lecz i tym razem bandyci, grożąc rewolwerami, utorowali sobie dalszą drogę.

Zamordowanie rewirowego.

Bandyci, wydostawszy się na ul. Złotą, wskoczyli do tramwaju, pedzącego ku ul. Marszałkowskiej.

Tymczasem ścigający ich od ul. Pańskiej tłum krzyczał:

— Trzymajcie złodziei!

I grono ludzi nadbiegło na ul. Złotą, gdzie koło przystanku tramwajowego znajdował się przypadkowo rewirowy Miller.

Ten, słysząc krzyki, zoryentował się szybko w sytuacyi i wskoczył w ruszający już elektrowóz.
Miller bandytów nie gonił, więc nie mógł ich rozeznać między pasażerami tramwajowymi. Wskoczywszy na platformę tramwaju, wyciągnął z olstrów rewolwer i krzyknął:

— Ręce w górę!

Jak się okazało, jeden z bandytów znajdował się wewnątrz wagonu, drugi zaś na platformie.

Na okrzyk rewirowego, znajdujący się wewnątrz elektrowozu bandyta wyskoczył na platformę i strzelił do obróconego doń tyłem rewirowego. Kula przebiła potylicę czaszki. Millei runął na ziemię, a bandyci, korzystając z ogólnego zamieszania, wyskoczyli z elektrowozu i rzucili się w bramę domu nr. 47 przy ul. Złotej i schronili się na strych.

Miller zginął na miejscu liczył on lat 40 i pozostawił liczną rodzinę.

Na strychu.

Wkrótce do domu, gdzie schronili się bandyci, przybył silny oddział policyi.

Po obsadzeniu przez policyę sąsiednich domów w celu uniemożliwienia bandytom ucieczki po dachach, i idąc za wskazówkami agenta policyi śledczej, który tropił bandytów, przeszukano cały strych.

Ale napróżno...

Bandyci zniknęli. Jednak z wyłamanego na strychu przepierzenia widać było, którędy uciekli. Ale snać bandyci spostrzegli, że dachy na domach sąsiednich są obsadzone przez policyę, gdyż nie wyszli na dach, lecz w innym kierunku szukali schronienia...

W piwnicy.

Po wyłamaniu przepierzenia bandyci dostali się do innej części strychu, do której prowadzą oddzielne schody. Wyłamanie drzwi i wydostanie się na schody było dla bandytów zadaniem bardzo łatwem.

Schodząc na dół bandyci próbowali dwukrotnie szukać schronienia u lokatorów domu.

Policya, dokładnie zrewidowawszy strych, postanowiła przeszukać cały dom.

Już miano przystąpić do obejrzenia poszczególnych mieszkań, gdy na rozkaz pomocnika naczelnika ochrany zaczęto rewizyę piwnicy. Istotnie, pod filarami fundamentów znaleziono ukrytych bandytów. Podczas dalszej rewizyi znaleziono w piwnicy pod cegłą dwa rewolwery systemu browninga, jeden nabity 8 kulami, drugi siedmiu.

Oprócz tego znaleziono dwa magazyny ładunków oraz worek ze srebrem.

Generalia bandytów.

Osobistość jednego z bandytów ustalono.

Jest to Roch Mieczysław Radecki, z zawodu ślusarz, obecnie bez określonego zajęcia, który w roku ubiegłym odsiadywał karę za noszenie bez pozwolenia broni palnej. Był on jeszcze w roku zeszłym podejrzany o udział w napadach bandyckich, lecz wobec braku dowodów został uwolniony.

Przy drugim bandycie nie znaleziono żadnych dowodów osobistych. Twierdzi on, że się nazywa Stanisław Kwiatkowski, jest z zawodu szewcem i wypiera się udziału w napadzie i zabójstwie rewirowego.

Ilustrowany Kuryer Codzienny nr. - 140. 22 czerwca 1911
Troche humoru
FINANSISTA
Trudno teraz o "finansistów“ filmowych. To też, gdy do młodego, i bogatego p. G. zwróciła się grupą filmowców, odparł im:
- Moi kochani, proście mnie o wszystko, tylko nie o pieniądze. To moja jedyna pamiątka po nieboszczyku ojcu...

Co nowego?
Obrazek
Obrazek
Jak piszą w Antycznym Kalendarzu Ogrodnictwa: "Jest czas siania i czas owoców zbierania".
Wynika na to, że teraz trzeba posiać. To znaczy za serwer uiścić i takie tam 'opłaty inne". Więc z wielka niechęcią - bo przymuszona, jak co roku "Beret Proszalny" wystawiam... z prośbą o jakies finansowe wsparcie. Na to owe konto:

Ada Adante
rachunek: 41-11402004-0000340232383493
mBank
Adres: al. Mickiewicza 10 Łódź

... jeśli i co łaska.
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


The Woman Who Left / Ang babaeng humayo (2016)


Dramat | 3 godz. 46 min.
produkcja: Filipiny
premiera: 9 września 2016


scenariusz i reżyseria: Lav Diaz


zdjęcia: Lav Diaz



Recenzja filmu The Woman Who Left (2016)
Było, nie minęło
autor: Łukasz Muszyński, źródło: filmweb



Lav Diaz nie bierze jeńców. Jego niektóre dzieła trwają tyle co ustawowy dzień pracy. Reżyser nie poddaje się standardom współczesnego kina: dyktatowi nieustannego dziania się, konieczności zagęszczania filmowej rzeczywistości do przepisowych dwóch godzin. Twórczość Filipińczyka jest hermetyczna, a co za tym idzie: skazana na istnienie wyłącznie w obiegu festiwalowym. Mimo to nie czuć w niej artystowskiej blazy i zachwytu nad sobą. Wręcz przeciwnie: to kino głęboko zanurzone w rzeczywistości a przy tym niepozbawione krytycznego pazura.

Walczący o Złotego Lwa dramat "The Woman Who Left" zaczyna się jak amerykański sensacyjniak albo żeńska wersja "Oldboya". Po 30 latach spędzonych w więzieniu za zbrodnię, której nie popełniła, Horacia Somorostro (znakomita Charo Santos-Concio) zostaje wypuszczona na wolność. Świat bez krat nie ma jednak bohaterce za wiele do zaoferowania: mąż nie żyje, syn zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach, zaś niewidziana od dekad córka wydaje się obcą osobą. Kobieta opłakuje zmarłych, doprowadza do ładu swoje relacje z żywymi, a potem zaczyna planować zemstę na człowieku, który zniszczył jej życie, wrabiając ją w przestępstwo.


Horacia to arcyciekawa postać. Jeszcze w więzieniu widzimy, jak niesie pomoc towarzyszkom niedoli, a w wolnych chwilach uczy angielskiego i chemii dzieci więźniarek. Kobieta pozostaje dobrą Samarytanką także po opuszczeniu zakładu. Oddaje swój dom i ziemię potrzebującej rodzinie, otacza opieką biednych, chorych i uciśnionych: cierpiącego na padaczkę transwestytę, drobnego ulicznego sprzedawcę oraz chorą psychicznie dziewczynę. Bohaterka skrywa jednak drugie mroczniejsze oblicze: wytatuowanej twardej babci, która potrafi spuścić manto agresywnemu obwiesiowi i fachowym okiem ocenić broń potrzebną do wykonania wyroku. Ze skrawków dialogów można się domyślić, że w trakcie odsiadki Horacia zaliczyła wszystkie szczeble kryminalnej edukacji. Na ile zmieniło ją więzienie? Czy niesłuszna kara, jakiej została poddana, osłabiła czy raczej wzmocniła jej wiarę w Boga? Czy uczynione przez nią dobro może stać się niezamierzenie zarzewiem zła? Na te pytania Diaz nie udziela jednoznacznej odpowiedzi.

Akcja filmu rozgrywa w drugiej połowie lat 90. Z radia płyną doniesienia o trawiącej kraj pladze porwań, odłączeniu Hongkongu od Wielkiej Brytanii, śmierci księżnej Diany i matki Teresy. Dla mieszkających na prowincji bohaterów ten medialny szum wydaje się jednak abstrakcją. Ich rzeczywistość to przemoc na ulicach, wegetacja w warunkach urągających ludzkiej godności oraz społeczna znieczulica. Gdy Horacia po spędzeniu pół życia w celi wychodzi na wolność, nikt nie raczy jej nawet przeprosić za decyzję skorumpowanego sądu. Ponurą wymowę filmu uwydatnia jego surowa forma: nieruchome, płaskie, czarno-białe kadry oraz brak muzyki ilustracyjnej. Gdy po trzech godzinach projekcji kamera na kilkadziesiąt sekund zostaje nagle wprawiona w ruch, można odnieść wrażenie, jakby w fabule nastąpił szokujący zwrot akcji.

Diaz celebruje momenty zastoju i monotonii, zmusza widza do skupienia się na sytuacjach, które pozornie nie popychają do przodu historii. Jakby wierzył, że tylko wtedy da się uchwycić prawdę o bohaterach i świecie dookoła nich. Czasem jego metoda przynosi wyśmienite rezultaty. Zdarzają się jednak momenty, które wystawiają naszą cierpliwość na próbę i ostatecznie nic nie wnoszą. Na minus trzeba także policzyć bardzo przeciętnie zagrane role drugoplanowe oraz szablonowego złoczyńcę – filipińskiego Janusza Tracza, który bez skruchy opowiada księdzu o potwornych uczynkach z przeszłości. Było, minęło – zdaje się mówić czarny charakter. Nie ma racji. Nierozgrzeszone winy mogą wrócić ze zdwojoną siłą, ciągnąc na dno także innych.






występują:

Charo Santos-Concio . . . . . . . . . . Horacia Somorostro
John Lloyd Cruz . . . . . . . . . . Hollanda
Michael De Mesa . . . . . . . . . . Rodrigo Trinidad
Noni Buencamino . . . . . . . . . . Magbabalot
Shamaine Buencamino . . . . . . . . . . Petra
Mae Paner . . . . . . . . . . Opiekunka
Mayen Estanero . . . . . . . . . . Nena
Marjorie Lorico . . . . . . . . . . Minerva

... i inni


montaż Lav Diaz

scenografia Popo Diaz

produkcja Lav Diaz, Ronald Arguelles, Kristine Kintana
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 2 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler]
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12715 • Liczba tematów: 12381 • Liczba użytkowników: 9073 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: gozer11

Dzisiaj jest pn lip 23, 2018 11:49 am