Stare niusy
Dziwne losy hrabiny.

[b]Książęca córa.[/b]

Wielka radość zapanowała w r. 1869 na zamku potężnego dostojnika hiszpańskiego ks. Ferdynanda de Gajago y Mantego Martinez, kiedy po dziesięcioletniem szczęśliwem pożyciu z małżonką, urodziła mu się córka, której na chrzcie dano imiona Maryi, Józefy, Eleonory, Izabeli, Antonii. Ceremonia chrztu była nieledwie uroczystością całej Hiszpanii. Przeszło 500 osób gościły obszerne mury dziedzicznego zamku w okolicy Kadyksu, nawet królowa, dowiedziawszy się o radości w domu swego ulubieńca, przesłała dla dziedziczki wspaniałą srebrną kołyskę i cudną w koronki i haffty zdobną wyprawkę.

Pierwsze lata księżniczki minęły rozkosznie jak sen. Otoczona zbytkiem i wykwintem wyrosła, na uroczą dziewczynę, prawdziwą dumę nie tylko już rodziców, lecz całej arystokracyi hiszpańskiej.

Przedstawiona w 17 roku życia u dworu, zyskała powszechną sympatyę i wkrótce stała się ulubienicą dworu, arystokracyi, ba nawet całego Madrytu, którego ludność widziała w niej uosobienie dobroci i wdzięku.

[b]Szczęśliwe małżeństwo.[/b]

W drugim roku stałego pobytu w Madrycie, poznała młoda księżniczka wytwornego panicza z dworu królewskiego, hrabiego de Lugo.

Wkrótce stało się publiczną tajemnicą, że młodych łączy coś więcej aniżeli przyjaźń.
Nie długo też czekano na ogłoszenie zaręczyn, a wkrótce potem na wystawny ślub, nie mający sobie równego w ostatnich kilkunastu latach.

Cały przepych dworu, efektowny ceremoniał hiszpański i udział całej arystokracyi oto co złożyło się na obrzęd zaślubin. Ślubu udzielił nuncyusz papieski, a specyalny delegat dworu wręczył pannie młodej kosztowny podarunek pary królewskiej.

Od dnia ślubu minęło kilka lat. Rodzice księżniczki zmarli tymczasem, zastawiając córce wielki wprawdzie, lecz do ostatnich granic obdłużony majątek.

[b]Ucieczka męża.[/b]

Życie dworskie — gdyż młode małżeństwo gościło stale na dworze, ona jako dama królowej, hrabia w roli szambelana — pochłaniało ogromne sumy, znacznie większe, aniżeli roczny dochód obojga. Wskutek tego, aby ratować się od grożącej ruiny, począł hrabia grać na giełdzie.

Kiedy w r. 1891 powstał ów znany w całej Europie krach na giełdzie paryskiej, hrabia de Lugo znalazł się w położeniu rozpaczliwem.

Passywa, które w dniach kilku bezwarunkowo należało wyrównać, wynosiły przeszło milion franków.

Hrabia poznał, że jest zgubiony, bez ratunku. Nie namyślając się wiele, sprzedał pospiesznie wszystko co jeszcze było do sprzedania, dla dopełnienia sumy popełnił kilka oszustw i opuściwszy potajemnie żonę umknął do Ameryki.

[b]Wrogie ciosy losu.[/b]

Wybuchł skandal niebywały... Mimo, iż hrabina nic a nic nie zawiniła, cały świat odwrócił się od niej jak od zapowietrzonej.

Uprzedzając wypadki sama pierwsza złożyła godność damy dworu i zamknęła się w osamotnionym zamku rodzinnym pod Kadyksem.

W pół roku później — ponieważ część weksli męża nosiła podpis hrabiny, wystawiono dobra jej na licytacyę. Biedna hrabina znalazła się na bruku bez grosza....

I znowu upłynęły dwa lata.
W ustronnej uliczce na poddaszu, w więcej jak skromnej izdebce znajdujemy hrabinę de Lugo w ostatniej nędzy. Nikt z dawnych świetnych stosunków i wielbicieli nie pospieszył jej z pomocą. Żyła z tego, co gdzie niegdzie ze względu na dawne stosunki raczono jej ofiarować.

Nie umiejąc i nie mogąc zapracować, zatraciła w końcu godność własną tak dalece, iż pisywać poczęła listy błagalne o pomoc do znajomych, a później nawet nieznajomych, których spodziewała się wzruszyć tytułem hrabiowskim.

O nędzy i upodleniu najświetniejszej swej damy dworu dowiedziała się królowa i aby raz na zawsze położyć kres biedzie hrabiny, zdeponowała w banku na jej imię znaczniejszą kwotę pieniężną.

[b]Na jasnym brzegu.[/b]

Hrabina dostawszy niespodzianie asygnatę ledwie nie oszalała w pierwszej chwili z radości. Później jednak złamana i upodlona tyloma przejściami, nie oparła się szalonej i nierozsądnej pokusie: powiększyć za każdą cenę swój kapitalik, a potem na nowo zabłysnąć i złotem bryzgać w oczy tym, którzy od niej się odwrócili.

Myśl ta męczyła ją kilka dni i nocy, aż w końcu uległa!...

Zabrawszy pieniądze ruszyła do Monte Carlo, łudząc się, iż wyzwawszy los na rękę, odniesie walne zwycięstwo. Pierwsze dni nawet dopisały; wkrótce jednak nadeszła chwila w której żyjąca do ostatniej chwili złudzeniami hrabina znalazła się w cudnym parku kasynowym bez najmniejszych środków do życia.

W pół roku później.

Stali bywalcy w Nizzy znają dobrze z ostatnich miesięcy, spacerującą stale wśród wykwintnej publiczności na „promenadzie Anglików" wyprostowaną sztywnie kobietę, ubraną nędznie, lecz pretensyonalnie, w wypłowiałe, zniszczone koronki. Idąc za upatrzoną ofiarą, czekała stosownej chwili, by przystąpić i prosić o wsparcie. Dystynkcya „pańskiej żebraczki“ i widoczne ślady poprzedniego dobrobytu robiły swoje, gdyż niejeden z zaczepionych, żenując się dać za mało, rzucał franka, a nawet i pięciofrankówkę. Była to księżniczka Marya de Gajago y Mantego y Martyner zamężna hrabina de Lugo.

[b]Pośród ulicznic i złodziei.[/b]

I tak trwało kilka miesięcy.

W końcu, gdy rozzuchwalona powodzeniem i z coraz bardziej wytartem czołem zaczęła hrabina natarczywie zaczepiać przechodniów, położył na jej ramieniu rękę stróż prawa... Gardion de la Paix.

W chwilę później osadzono ją w aresztach policyjnych w towarzystwie ulicznic i złodziei, ją, która kilkanaście lat temu brylowała na dworze królewskim, i na setki liczyła tych, którzy za zaszczyt poczytywali sobie i łaskę, jeden jej uśmiech przelotny i spojrzenie.



[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 62. - z dnia 16 marca 1911 roku[/i]
Troche humoru
SAMBO, POSTRACH PAŃ.
Eugenjusz Bodo lubi przechadzać sic po Warszawie ze swoim olbrzymim dogiem, Sambo. Pewnego dnia wszedł do sklepu po sprawunki, a Sambo, oczywiście, za nim.
Na widok straszliwej bestji z wywieszonym ozorem, dwie obecne starsze panie wydały okrzyk przerażenia.
— Niech się panie nie boją — rzeki Bodo — on nie jest głodny; zjadł już jednego człowieka na śniadanie.

Co nowego?
Obrazek



Jury przewodniczy Meksykanin Alejandro Gonzalez Iñárritu, reżyser "Zjawy", "Birdmana" i "Amores Perros". W 2006 r. otrzymał Złotą Palmą za reżyserię filmu "Babel".

Maimouna N’Diaye, laureatka Afrykańskiej Nagrody Filmowej za rolę w "L'oeil du cyclone" z 2015 r. Rodzice N'Diaye pochodzą z Nigerii i Senegalu. Dzieciństwo spędziła w Gwinei, Wybrzeżu Kości Słoniowej i Burkina Faso. Później wyemigrowała do Francji, aby studiować teatr.

Elle Fanning. Amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna. Gwiazda filmów "Na pokuszenie" (reż. Sofia Coppola) i "Neon Demon" (reż. Nicolas Winding Refn),

Kelly Reichardt. Urodziła się i wychowała w Miami-Dade Country na Florydzie. Wyreżyserowała Old Joy (2006), premiera na festiwalu Sundance w 2006 roku. Był to pierwszy amerykański film, który zdobył nagrodę Tiger na Festiwalu Filmowym w Rotterdamie. Jej River of Grass (1994), nakręcony w rodzinnym mieście Dade County, został wymieniony jako jeden z najlepszych filmów w 1995 r.


Alice Rohrwacher. W 2018 r. dostała w Cannes nagrodę za scenariusz "Szczęśliwego Lazzara".

Paweł Pawlikowski. W 2018 otrzymał w Cannes Złotą Palmę za najlepszą reżyserię jako pierwszy polski twórca w historii tej nagrody.
w Cannes spośród Polaków jurorami byli: Jerzy Skolimowski (1987), Krzysztof Kieślowski (1989) i Krzysztof Piesiewicz (1996).

Enki Bilal. Francuski grafik i twórca komiksów, od czasu do czasu - reżyser ("Immortal - Kobieta pułapka" z 2004 r.)

Yorgos Lanthimos. Reżyser rewelacyjnej "Faworyty", który na koncie ma Złotą Palmę za scenariusz "Zabicia świętego jelenia" (2017),

Robin Campillo. Jego "120 uderzeń serca" dostało Grand Prix w Cannes w 2017 r.,



FESTIWAL W CANNES 2019 - PROGRAM
Film otwarcia

"The Dead Don't Die", reż. Jim Jarmusch


Konkurs główny
"Ból i blask", reż. Pedro Almodóvar
"The Traitor", reż. Marco Bellocchio
"Young Ahmed", reż. Jean-Pierre and Luc Dardenne
"Oh Mercy", reż. Arnaud Desplechin
"Atlantique", reż. Mati Diop
"Matthias And Maxime", reż. Xavier Dolan
"Little Joe", reż. Jessica Hausner
"Parasite", reż. Bong Joon-ho
"A Hidden Life", reż. Terrence Malick
"Bacurau", reż. Kleber Mendonça Filho & Juliano Dornelles
"Sorry We Missed You", reż. Ken Loach
"Les Misérables", reż. Ladj Ly
"The Whistlers", reż. Corneliu Porumboiu
"Frankie", reż. Ira Sachs
"Portrait Of A Lady On Fire", reż. Céline Sciamma
"It Must Be Heaven", reż. Elia Suleiman
"Sibyl", reż. Justine Triet
"The Wild Goose Lake", reż. Diao Yinan

Poza konkursem głównym
"La Belle Epoque", reż. Nicolas Bedos
"Rocketman", reż. Dexter Fletcher
"Diego Maradona", reż. Asif Kapadia
"Les Plus Belles Années Dune Vie", reż. Claude Lelouch
"Too Old To Die Young" (dwa odcinki), reż. Nicolas Winding Refn

Pokazy specjalne
"Share", reż. Pippa Bianco
"Etre Vivant Et Le Savoir", reż. Alain Cavalier
"Tommaso", reż. Abel Ferrara
"Family Romance LLC", reż. Werner Herzog
"For Sama", reż. Waad Al-Kateab & Edward Watts

Un Certain Regard
"Invisible Life", reż. Karim Aïnouz
"Evge", reż. Nariman Aliev
"Beanpole", reż. Kantemir Balagov
"The Swallows Of Kabul", reż. Zabou Breitman & Eléa Gobé Mévellec
"A Brothers Love", reż. Monia Chokri
"The Climb", reż. Michael Covino
"Jeanne", reż. Bruno Dumont
"Summer Of Changsha", reż. Zu Feng
"Chambre 212", reż. Christophe Honoré
"A Sun That Never Sets", reż. Olivier Laxe
"Port Authority", reż. Danielle Lessovitz
"Papicha", reż. Mounia Meddour
"Zhuo Ren Mi Mi", reż. Midi Z
"Liberté", reż. Albert Serra
"Bull", reż. Annie Silverstein
"Adam", reż. Maryam Touzani
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Leningrad Cowboys jadą do Ameryki / Leningrad Cowboys Go America(1989)
Komedia, Muzyczny
produkcja: Finlandia, Szwecja
premiera: 24 marca 1989


scenariusz i reżyseria: Aki Kaurismäki


muzyka: Mauri Sumén

zdjęcia: Timo Salminen

W maleńskiej wiosce, na skraju syberyjskiej tundry. mieszkają członkowie najgorszego muzycznego zespołu świata, Leningrad Cowboys. Zupełnie nie znają się na muzyce, noszą natomiast ekscentryczne stroje i fryzury, na nogach mają buty z wyjątkowo długimi i ostrymi szpicami, na głowach - niesamowite, kilkudziesięciocentymetrowe "czuby" w stylu "Pompadour". Obsesja szpiców i czubów właściwa jest zresztą wszystkim mieszkańcom wioski, nie wyłączając niemowląt i psów. Kowboje w swym kraju nie mają żadnych szans na sukces, decydują się więc na wyjazd do Ameryki, gdzie jeden z nich ma kuzyna i gdzie, jak wydaje się ich menadżerowi, Władimirowi, "wszystko łykną", nawet ich muzykę. W podróż do Stanów zabierają zwłoki swego basisty, który pewnej nocy zamarzł ćwicząc zbyt długo na syberyjskim powietrzu

występują:

Kari Väänänen . . . . . . . . Igor
Heikki Keskinen . . . . . . . . Leningrad Cowboy
Pimme Korhonen . . . . . . . . Leningrad Cowboy
Matti Pellonpää . . . . . . . . Vladimir, menedżer
Puka Oinonen . . . . . . . . Leningrad Cowboy
Silu Seppälä . . . . . . . . Leningrad Cowboy
Pekka Virtanen . . . . . . . . Leningrad Cowboy
Nicky Tesco . . . . . . . . Kuzyn

... i inni
studio:
Esselte Video
Finnish Film Foundation
Finnkino
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 8 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 7 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 14143 • Liczba tematów: 13807 • Liczba użytkowników: 9090 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: Irina Zubatenko

Dzisiaj jest sob maja 25, 2019 5:46 am