Stare niusy
Pod władzą demona.
Namiętność gry jest podobno najstra­szliwszym demonem, wobec którego wam­pir nałogowego pijaństwa, a nawet sza­tan występnej miłości są aniołami.
Niewytłómaczony u niektórych ludzi instynkt hazardu, pożądliwość wygrania, wyradza się wśród sprzyjających złemu okoliczności w żądzę, którą u zawodowego gracza tylko chwilowo przytłumia widok zielonego stolika, brzęk złota i sze­lest banknotów, podobnie jak chwilowo tylko pożądliwość alkoholu zadowalnia u pijaka flaszka, a popęd do rozpusty codzień to inna kobieta u erotomena.
Cóż dopiero mówić, gdy w duszy czło­wieka zagnieżdżą się razem dwa takie szatany, jak namiętność do gry i miłość występna?!
Hiszpańskie dzienniki przynoszą stra­szny opis rozpętanych namiętności i ka­tastrofy dwojga ludzi, należących do wyż­szych sfer społecznych, a którzy w upa­dku dorównali szumowinom społecznym, spływającym rynsztokami życia.
Posłuchajmy tej strasznej, a pouczają­cej historyi!...
[b]Szczęśliwe stadło.[/b]
W pięknym kraju Estremadura, w lu­ksusowo urządzonej willi, mieszkał hrabia Alvares ze swoją piękną i dobrą, jak anioł, a słusznie przez niego ubóstwianą małżonką Mercedes (Marya). Pożycie dwu­letnie hrabstwa zostało pobłogosławione jedynem dzieckiem, milutką dziewczynką, istnym żywym portretem swej matki.
Życie trojga tych istot byłoby spły­nęło, jak sen rajski, nie doznając żadnych wstrząśnień, nie zbrudzone nieskromnemi pożądaniami, ani chciwością użycia, gdy­by...
[b]Wędrowny kabaret.[/b]
Do najbliższego prowincyalnego mia­steczka Rica-Granda, odległego zaledwie o kilka kilometrów od hrabskiej willi — zjechał kabaretowy teatrzyk, który oprócz paru ładnych kobiet w trykotach nie wie­le miał na scenie do pokazania.
O gościnie kabaretu na tej odludnej prowincyi dowiedział się i hrabia Alva­res, a będąc w młodości swej trochę li­bertynem i kobieciarzem, nie mógł się oprzeć pokusie zobaczenia bliżej artystek kabaretowych, zwłaszcza, że żona, którą bądź co bądź kochał i szanował bardzo — sprzykrzyła się zmiennemu arystokra­cie, a służba żeńska w domu i okoliczne wieśniaczki przesyciły go oddawna.
Nie mówiąc tedy nic żonie, wybrał się hrabia Alvares do pobliskiego Rica-Granda na przedstawienie kabaretu i tej no­cy — nie powrócił już do domu.
[b]Demon-kobieta.[/b]
Podczas, gdy hrabina w opuszczonej swej willi u kołyski ukochanej córeczki, niespokojna o los męża — gdyż było już po północy — zanosiła gorące modły do nieba, niegodny jej małżonek spędzał w słodkiem acz występnem zapomnieniu chwile u boku prześlicznej kobiety, wcie­lonego demona urody i namiętności — u boku artystki kabaretowej — Donny Pe­pity.
Kto była donna — niewiadomo! Za kulisami teatrzyku krążyły o niej i jej pochodzeniu najnieprawdopodobniejsze — najbardziej fantastyczne wieści i opowia­dania.
Jedni utrzymywali, że Pepita jest cór­ką araba i andaluzyanki, podczas gdy inni utrzymywali, że jest to panna wysokiego arystokratycznego pochodzenia, która zapomniawszy się raz z urodziwym szoferem swego ojca, gdy skutki wystę­pnej miłości zaczęły się ujawniać uciekła z domu i wstąpiła — gdzie? — natural­nie do teatru!
Jakby to teatr był przytułkiem dla wszystkich upadłych istot!...
Donnie Pepicie los się uśmiechnął. Jej szatański temperament i dzika arabsko-andaluzyjska uroda, były warunkami stałego powodzenia na scenie — i w bu­duarze.
Miała zarówno bogaty repertuar sceniczny jak i repertuar miłości.
Ostatnim jej kochankiem został tej nocy hr. Alvares...
Bez miar i upamiętania upaja się sło­dyczą jej pocałunków i uścisków...
A nieszczęśliwa hrabina w opuszczonej willi modli się za małżonka u kolebki swej dzieciny...
[b]Zbrodnicza para.[/b]
W niedługi czas w Monako wiele mó­wiono o pięknej parze, która hojnie rzu­cała pieniądzmi na wszystkie strony, roz­bijała się automobilami i powozami, szampanowała i wysoko grała w kasy­nie.
Słuszne przysłowie, że komu sprzyja bogini miłości, od tego Fortuna odwraca swą twarz zachmurzoną.
Hr. Alvares i nadobna donna Pepita — gdyż oni byli tą interesującą parą — kochali się w sposób ostentacyjny, tak, że robili wrażenie młodego małżeństwa bę­dącego w poślubnej podróży, w najsłod­szych miesiącach pożycia. I za takich też uchodzili.
Niestety!.. szczęście w grze nie sprzy­jało hrabstwu. Całe zapasy gotówki, a mieli jej dosyć — wyczerpały się wkrótce przy rulecie.
Zaczęły się pożyczki, naciągania ludzi na poręczenia, aż pewnego dnia stanęła para hochsztaplerów przed widmem nie­uchronnej ruiny i hańby.
Rachunek hotelowy niezapłacony, kra­wiec napiera, właściciele sklepów i ma­gazynów grożą skargą...
Co począć?!...
[b]„Koniec pieśni“.[/b]
Przez dwa dni z rzędu nie widziano in­teresującej pary ani w kasynie, ani na pronomenadzie, wogóle nigdzie, gdzie do­tychczas bywała i imponowała swem rzekomem bogactwem i szykiem.
Nawet służba hotelowa nie umiała dać wyjaśnienia znajomym, dowiadującym się o hrabiego Alvares i jego żonę.
Nareszcie służba odważyła się zapukać do drzwi apartamentu zajmowanego przez hrabstwo. Gdy żadnej odpowiedzi nie usłyszano — zdecydowano się na otworze­nie drzwi przemocą.
Oczom obecnym ukazał się straszny wi­dok. Przy stole zastawionym zbytkowną ucztą przytuleni do siebie siedzieli hrabia i aktorka. Zdawało się, że zasnęli przy ostatnim kieliszku szampana. Plamy krwi na śnieżnym obrusie i rewolwer leżący pod stołem - nie mógł nikogo dłużej w wątpliwości pozostawiać...
Jakie życie — taka śmierć...

[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 287. 16 maja 1911[/i]
Troche humoru
WŁASNOŚĆ PUBLICZNA
Sensacją dnia jest pierwszy wystąp Adolfa Dymszy na scenie Teatru Polskiego w „Rozkosznej dziewczynie". W czasie prób nasz narodowy Winegret powodował zamęt swoim rozhukanym, szczerozłotym humorem, aż reżyser musiał go -mitygować, mówiqc łagodnie: i
— Dymsza, co jest, do cholery!
— Tylko nie bić! — odparł komik z godnością. — Jestem własnością publiczną!
Podobno nawet sufler zakrztusił się od śmiechu.

Co nowego?
Obrazek


Koty tłoczą się na przystani na wyspie Aoshima w prefekturze Ehime w południowej Japonii, 25 lutego 2015 r. źródło: Onet
Wielkie dzięki i chwała zbroiowiskowym darczyńcom:

- zbroia - bezaplacyjnie: opoka i ostoja
- Radzio (to ten co w ukryciu siedzi... ale - jak widać - śledzi)
- Tonder - Magnat Postowy, i wielkie źródło serialo nośne

zbroiowisko jest wdzięczne za wasz sponsoring!
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Medea (1969)
Dramat, Historyczny /1 godz. 46 min.
produkcja: Francja, Włochy, RFN
premiera: 27 grudnia 1969


scenariusz i reżyseria: Pier Paolo Pasolini

scenariusz: Pier Paolo Pasolini

zdjęcia: Ennio Guarnieri



"Medea" Piera Paolo Pasoliniego bazuje na greckim micie. Reżyser główną oś fabularną skupia wokół postaci ukochanej Jazona, która poświęciła wszystko, by z nim być. W roli Medei została obsadzona diwa operowa Maria Callas.

Główną bohaterką dramatu "Medea" jest kapłanka bogini Hekate, a zarazem córka króla Ajetesa panującego w Kolchidzie. To właśnie tutaj przybył Jazon po złote runo. Słysząc, przed jakimi zadaniami ojciec postawił chłopaka, Medea postanowiła mu pomóc. Wyrażając wdzięczność, Jazon obiecał kobiecie wieczną miłość. Kobieta porzuciła rodzinną Kolchidę dla niego, zabijając brata. Po powrocie do Jolkos zostali jednak wygnani. Trafili do Koryntu, gdzie Jazon zakochał się w córce króla, Kreuzie (Glauke). Zrozpaczona Medea postanowiła się zemścić.
źródło: film.wp.pl

Występują:

Maria Callas . . . . . . . . . Medea
Giuseppe Gentile . . . . . . . . . Jazon
Massimo Girotti . . . . . . . . . Król Krezus / Kreon
Laurent Terzieff . . . . . . . . . Centaur
Annamaria Chio . . . . . . . . . Mamka
Margareth Clémenti . . . . . . . . . Glauce
Sergio Tramonti . . . . . . . . . Apsirto, brat Medei
Paul Jabara . . . . . . . . . Pelias
Luigi Barbini . . . . . . . . . Argonauta
Graziella Chiarcossi . . . . . . . . . Służąca Glauce
Gerard Weiss . . . . . . . . . Centaur
Piera Degli Esposti
Gianni Bradizi
Michelangelo Masironi
Luigi Masironi
Franco Jacobbi
Gian Paolo Durgar
Mirella Pamphili

. . . . i inni
materiały do scenariusza : Euripides
montaż : Nino Baragli
scenografia : Dante Ferretti, Nicola Tamburo
kostiumy : Piero Tosi
produkcja : Fernando Franchi, Marina Cicogna, Franco Rossellini
dźwięk : Carlo Tarchi
studio:
Janus Film und Fernsehen
Les Films Number One
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 2 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 1 gość (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler]
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 15288 • Liczba tematów: 14950 • Liczba użytkowników: 9113 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: janusz

Dzisiaj jest czw kwie 02, 2020 4:58 am