Stare niusy
Potworne zamordowanie siostry miłosierdzia.
[right][i]Petersburg, 1 czerwca.[/i][/right]
Dziś rano na ul. Podolskiej, na prze­ciwko domu Nr. 8, popełniona została okrutna zbrodnia, mianowicie zarżnięto siostrę miłosierdzia ze szpitala miejskiego dla kobiet, 30-letnią Katarzynę Kondyrewową.
Zabójca oczekiwał na swą ofiarę i rzu­cił się na nią, gdy siostra miłosierdzia, po nocnym dyżurze powracała do domu.
Złoczyńca zadał Kondyrewowej sztyle­tem
[b]cios w samo serce[/b]
i położył ją trupem na miejscu.
Po zabójstwie sprawca nie usiłował na­wet uciekać; ujęto go więc natychmiast.
W cyrkule policyjnym okazało się, że jest nim szwajcar jednego z domów przy ul. Gorochowaja.
Romanse siostry miłosierdzia.
Ów szwajcar, przedtem drobny kupiec, miał z ową siostrą miłosierdzia bliższe stosunki, a jak stwierdzono, wczoraj był u niej w mieszkaniu i groził, że się z nią rozprawi.
Przy kłótni obecny był student, który stanął w obronie Kondyrewowej i wre­szcie wezwał policyę, zawiadamiając, że napastnik wygraża jej śmiercią.
Ponieważ nie znaleziono przy nim ża­dnego narzędzia, puszczono go więc wolno.
Kochanek mordercą.
Jak się następnie okazało, zabójca, na­zwiskiem Karlenko, był kochankiem za­mordowanej od wielu lat i miał z nią czworo dzieci.
W ostatnich czasach Kondyrewowa da­wała mu powody do zazdrości.
Wypuszczony wczoraj z cyrkułu Kar­lenko całą noc nie spał, obmyślając plan zbrodni dzisiejszej.
Kondyrewowa była siostrą miłosierdzia w szpitalu lat kilkanaście.
Zwłoki jej przewieziono do szpitala 0buchowskiego, gdzie dokonano sekcyi.
Karlenka osadzono w więzieniu śledczem.

[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 127. - z dnia 4 czerwca 1911 roku[/i]
Troche humoru
OZNACZENIE
Nasza „kochana Zulejka“, jak mówią „bandyci“ z teatrzyku "Banda" miewa często powiedzonka, które koledzy powtarzają sobie z zachwytem.
Pewien wybitny „gwiazdor“ żalił się raz przed nią na zły czas:
- Ani engagement ani pieniędzy, ani powodzenia... Nawet orderu mi nie dali!
- To dziwne! — rzekła Zula — tylu durniów chodzi z orderami!

Co nowego?
Obrazek


Koty tłoczą się na przystani na wyspie Aoshima w prefekturze Ehime w południowej Japonii, 25 lutego 2015 r. źródło: Onet
- zbroia - co na swych barkach etos pracy wspiera

- Tonder - Magnat Postowy Nieustający i pracy tytan odpostów

- Radzio (ukryty sprawca)

zbroiowisko jest wdzięczne za wasz sponsoring!
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Mama i dziwka / La maman et la putain (1973)
Melodramat, Psychologiczny / 3 godz. 37 min.
produkcja: Francja
premiera: 17 maja 1973


reżyser : Jean Eustache

scenariusz : Jean Eustache

zdjęcia : Pierre Lhomme





Mama i dziwka (fr. La maman et la putain) – francuski dramat filmowy z 1973 roku w reżyserii Jeana Eustache'a. Główny bohater filmu, szowinista Alexandre (Jean-Pierre Léaud) przeżywa romanse z wieloma kobietami, spośród których nawiązuje bliższą relację z dwiema: mającą dziecko Marią (Bernadette Lafont) oraz rozwiązłą Veroniką (Françoise Lebrun).

Liczący około 3,5 godziny film Eustache'a jest jedną z najskrajniejszych w wyrazie opowieści o pokoleniu buntowników 1968 roku oraz o spuściźnie, jakie ze sobą przyniosło[1]. Mama i dziwka, oparta na bezustannych rozmowach znudzonych życiem bohaterów, jest zarazem uniwersalna w wymiarze. Film, nie bez kontrowersji towarzyszących werdyktowi, zdobył Grand Prix Jury oraz wyróżnienie FIPRESCI na 26. MFF w Cannes; współcześnie uznawany jest za epigońskie dzieło francuskiej Nowej Fali.
źródło: wikipedia

Ten autobiograficzny film Jeana Eustache’a (który popełnił samobójstwo w 1981 roku) to także portret całego pokolenia. Od utopii lat 60. po otrzeźwienie lat 70., film mówi o najważniejszych kwestiach swoich czasów: seksie, polityce, filozofii i sztuce, śledząc codzienne życie grupy 20-latków. Zdobył nagrodę jury w Cannes i jest uznawany za jeden z najważniejszych filmów w historii francuskiego kina. To również najbardziej imponująca rola w karierze aktora Jeana-Pierre'a Léauda.
Bezwstydne opus magnum Jeana Eustache’a ma w sobie prowokacyjną siłę. Irytuje, porusza szczerością, tętni niepokojem. W chwili premiery okrzyknięte najbardziej szokującym francuskim filmem wszech czasów, do dziś robi wrażenie – niemal czterogodzinne, czarno-białe, nakręcone właściwie w dwóch miejscach, w paryskiej kafejce i w czterech ścianach garsoniery. Bez tradycyjnie pojętej akcji, utkane z monologów, które powoli posuwają historię do przodu. Słowa najczęściej padają z ust Alexandre’a, bezrobotnego intelektualisty na utrzymaniu kochanki Marii. Finansowa zależność od partnerki nie przeszkadza mu w uwodzeniu innych kobiet, z którymi spędza czas na filozoficznych dysputach. Pewnego dnia poznaje Weronikę, pielęgniarkę polskiego pochodzenia. Zrealizowana z udziałem nowofalowych gwiazd, quasi-improwizowana obserwacja miłosnego trójkąta przekształca się w egzystencjalny traktat o tragizmie losu. Sam reżyser skomentował swój film niniejszymi słowami: Chciałbym, abyśmy wreszcie zdali sobie sprawę, że we współczesnej cywilizacji nie ma wyjścia dla nikogo.
autor(ka): Magdalena Bartczak / źródło: nowehoryzonty.pl

Występują:

Bernadette Lafont . . . . . . . . . Marie
Isabelle Weingarten . . . . . . . . . Gilberte
Françoise Lebrun . . . . . . . . . Veronika
Jean-Pierre Léaud . . . . . . . . . Alexandre
Jacques Renard . . . . . . . . . Kolega Alexandre'a
Jean-Noël Picq . . . . . . . . . Fan Offenbacha
Jean-Claude Biette . . . . . . . . . Mężczyzna w kawiarni "Les Deux Magots" (niewymieniony w czołówce)
Pierre Cottrell . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
Jean Douchet . . . . . . . . . Klient "Café de Flore" (niewymieniony w czołówce)
Bernard Eisenschitz . . . . . . . . . Klient "Café de Flore" (niewymieniony w czołówce)
Jean Eustache . . . . . . . . . Mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych (niewymieniony w czołówce)
Berthe Granval . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
Caroline Loeb . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
Noël Simsolo . . . . . . . . . Klient "Café de Flore" (niewymieniony w czołówce)
Marinka Matuszewski . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
Geneviève Mnich . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
Jessa Darrieux . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)
André Téchiné . . . . . . . . . Klient kawiarni "Les Deux Magots" (niewymieniony w czołówce)
Douchka . . . . . . . . . (niewymieniony w czołówce)

. . . . i inni
montaż : Jean Eustache, Denise de Casabianca, Jackie Raynal
kostiumy : Catherine
produkcja : Bob Rafelson, Vincent Malle, Claude Bertrand, Pierre Cottrell
dźwięk : Paul Lainé, Jean-Pierre Ruh, Nara Kollery
studio:
Ciné Qua Non
Elite Films
Les Films du Losange
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 4 użytkowników online :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 3 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (108) było online sob wrz 12, 2020 2:33 am

Zarejestrowani użytkownicy: Tonder
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 15738 • Liczba tematów: 15400 • Liczba użytkowników: 9128 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: juliaostryga

Dzisiaj jest ndz wrz 27, 2020 10:27 am