Stare niusy
Walka dwóch... Serafitek. W piątek około godz. 7-mej wieczór, rozegrała się na tutejszym dworcu komiczna, lecz zarazem smutna scena.
Oto dwie t. zw. siostrzyczki zgromadzenia Serafitek pobiły się w oczach publiczności, oczekującej na pociąg.
Jedną z Sióstr po przebyciu 6 lat w konwikcie, wydalono ze zgromadzenia, ponieważ nie złożyła do tej pory przyrzeczonej kwoty pieniężnej.
W piątek przybył po nią brat, wachmistrz żandarmerii z Nowego Targu, celem zabrania jej do domu rodzinnego.
Oboje udali się na stacyę, jednakże w ślady ich puściła się druga Serafitka, żądając, od pierwszej złożenia sukni klasztornych. Wydalona siostra stanowczo odmówiła a to z tej prostej przyczyny, iż nie miała innego odzienia.
To przyprowadziło wydelegowaną Serafitkę do istnego szału: rzuciła się na odjeżdżającą i zdarła jej nakrycie i welon z głowy. Napadnięta nie chcąc być dłużną uderzyła atakującą w twarz i również zdarła jej nakrycie z głowy...
Gorszącą tę scenę przerwała policya, która rozbroiła walczące przy pomocy służby kolejowej i sprowadziła do kancelaryi naczelnika stacyi, gdzie spisano protokół zajścia.
Odjeżdżającej pozwolono udać się w dalszą drogę w stroju Serafitki.
[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 64. - z dnia 19 marca 1912 roku[/i]
[hr=sienna=1].[/hr]
Walka dwóch Serfitek. Otrzymujemy następujące pismo: Wielmożny Panie Redaktorze! W Pańskiem piśmie z dnia 19 b. m. Nr. 64 znajduje się korespondencya z Oświęcimia podtytułem "Walka — dwóch Serafitek". Zbadałem rzecz u Sióstr, w biurze komisarza policyi na dworcu, u naczelnika stacyi. Sprawdziłem, że te dwie Siostrzyczki nie pobiły się, ale że autor użył złośliwego zwrotu na oddanie tej sceny, która się istotnie przydarzyła; że wydalenie tej siostry nastąpiło z przyczyn zgoła innych a nie pieniężnych; że dla wydalonej Siostry było przygotowane ubranie świeckie w klasztorze, ale wydalona Siostra nie chciała złożyć habitu i wziąść ubrania świeckiego; dlatego omyliła Siostry co do godziny wyjazdu i wyszła znacznie wcześniej, aby tylko w klasztorne ubraniu mogła wyjechać umyśliła sobie wizytę u komisarza a stąd zamiast wrócić do klasztoru i przebrać się do podróży, skierowała się wprost ku dworcowi kolejowemu Siostrę daną jej do towarzystwa na widok tego wybiegu, ogarnęła desperacya, żadną wymową nie zdołała jej z tej drogi nawrócić do klasztoru dla zdjęcia habitu i tak doszły sobie na dworzec i do pociągu. W obawie, że siostra wydalona może jakie szaleństwo popełnić i że to spadnie na rachunek Serafitek nie wiedziała co począć i w oczach publiczności zdarła jej welon. Wydalona nie oddała jej policzkiem — ale również chciała welon z głowy zedrzeć, co się jej nie udało. Żadnego rozbrojenia przez policyę nie było, ani nie było pomocy służby kolejowej; wystarczył rozkaz komisarza policyi, żeby dać spokój i zaraz jedna wsiadła do wagony druga poszła do domu. Żadnych protokołów w żadnej kancelaryi nie spisywano.
Celem należytego oświetlenia tego zajścia? przesyłam niniejsze wyjaśnienie, prosząc o zamieszczenie w najbliższym numerze. Z poważeniem
X. Karol Szałasny,
proboszcz w Oświęcimiu.
[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 68. - z dnia 23 marca 1912 roku[/i]
Walka Serafitek.
Przed kilkunastu dniami doniósł nam korespondent z Oświęcimia, iż na tamtejszym dworcu pobiły się w oczach publiczności dwie Serafitki. Fakt ten zanotowaliśmy bez komentarzy, jako wypadek dnia, obecnie otrzymujemy jednak list od matki jednej z tych Serafitek, p. Rajskiej z Nowego Targu, który rzuca smutne światło na to zajście. List ten przytaczamy w skróceniu, nie biorąc oczywiście zań odpowiedzialności — z pominięciem drastycznych ustępów, podyktowanych rozżaleniem zawiedzionej w swych nadziejach matki.

Córka moja — pisze p. Rajska — Serafitka, po klasztornemu siostra Edmunda, była lat sześć na próbie u Serafitek. Siostry Serafitki nie dopuszczały jej do złożenia (przyjęcia) ślubów, zanim klasztorowi nie zapisze swego majątku w Nowym Targu, wartości przeszło 16 tysięcy koron.
Kiedy córka odmówiła temu żądaniu, Serafitki wydały jej dekret wystąpienia (który mogę przedłożyć) z klasztoru; mimo to napadły ją na dworcu w Oświęcimiu. Córka moja pożyczyła sobie groszy na drogę, bo nie miała za co wyjechać do Jego Eminencyi Biskupa aby tam złożyć habit— co też zrobiła. Nago wyjechać nie mogła, wyjechała w pożyczonej spódnicy i w pożyczonym kaftaniku. Reguła pisze, że ma dostać na wyjazd przyzwoite ubranie. Własnego jej nie wydały, dać jej chciały z innej nowicyuszki, a kiedy odmówiła, musiała wyjechać w habicie na dowód, że coś w klasztorze Serafitek panują dziwne stosunki.
Jako matka jestem w rozpaczy: córkę wychowałam na moją pociechę, a tu na stare lata chciano i mnie i córkę pozbawić majątku. Od 1911 r. nachodziły mnie Serafitki z Oświęcimia i zakonnice z Ochronki w Nowym Targu, abym dla chwały Bożej zrzekła się majątku — ale gdym spostrzegła, że majątek dobry dla Serafitek — pomyślałam sobie, że dobry będzie i dla mej córki i dla mnie na starość, bym żebrać nie musiała. Bóg Wam zapłać, zacny Panie Redaktorze, że ujęliście się za krzywdą mej córki. Z poważaniem Rajska.

Nowy Targ, 26 marca.

[i]Ilustrowany Kurier Codzienny nr 71. - z dnia 28 marca 1912 roku[/i]
Troche humoru
BUSTER KEATON POLUJE
Buster Keaton jest równie zamiłowanym, jak niefortunnym myśliwym. Widząc, jak wraca z pustą torbą, służący zapytuje dyplomatycznie:
— Czy pan już odesłał do kuchni?
— Nie, do szpitala...

Co nowego?
Obrazek
Laureaci 72. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes.

Bong Joon-ho


Jury pod przewodnictwem Alejandro Gonzáleza Iñárritu wyróżniło Złotą Palmą "Parasite" w reżyserii Joon-ho Bonga,

"Parasite" to czarna komedia, która opowiada historię dwóch rodzin. Pierwsza z nich mieszka w zakaraluszonej piwnicy. Druga w bogatej willi. Pierwsza zmaga się z bezrobociem, druga opływa w luksusie. Wraz z rozwojem akcji ta biedniejsza rodzina przy pomocy oszustw i intryg przenika do domu bogatych "burżujów" tworząc pewnego rodzaju alegorię współczesnego świata.




Mati Diop


Grand Prix Jury odebrała Mati Diop za film „Atlantique”. Francuzka senegalskiego pochodzenia w swoim rodzinnym kraju zrobiła film o dziewczynie, która w przeddzień ślubu z zamożnym mężczyzną, wraca do swojej dawnej miłości. Ale trzecim bohaterem filmu jest tytułowy Atlantyk – ocean, przez który trzeba się przeprawić, by pobiec za marzeniami o lepszym życiu. Ocena, który w czasie tych wypraw pochłania niejedno ludzkie życie.




Nagroda Jury przypadła ex aequo dwóm filmom o przemocy: znakomitym „Nędznikom” Francuza Ladja Ly – opowieści o potwornej agresji rodzącej się na zamieszkałych przez emigrantów przedmieściach Paryża oraz „Bacurau” Juliano Dornellesa i Klebera Mendonci Filho, którzy opowiedzieli o horrorze na brazylijskiej prowincji, łącząc styl westernowy i science fiction.




Za najlepszych reżyserów festiwalu uznano braci Jeana-Pierre’a i Luca Dardenne’ów, twórców filmu „Młody Ahmed” o 12-letnim muzułmaninie, który wychował się w Belgii, wśród zachodnich wzorów, ale pod wpływem imama stał się fanatykiem religijnych, szykującym w imię Allaha zamach na swoją nauczycielkę.




Emily Beecham



Nagroda za najlepszą rolę kobiecą przypadła Emily Beecham za „Little Joe”. W filmie Jessiki Hausner aktorka zagrała kobietę-naukowca, która wyhodowała kwiat, którego zapach czyni ludzi szczęśliwymi. Pierwszy podarowała własnemu synkowi. Czy w ten sposób, wnikając w psychikę innego człowieka, stała się współczesną konstruktorką Frankensteina?

Za najlepszego aktora jury uznało Antonio Banderasa, który stworzył wspaniałą kreację w filmie Pedro AlmodovaraBól i blask”, wcielając się w alter ego reżysera.

Celine Sciamma, której „Portret młodej kobiety w ogniu” przez krytyków wymieniany była jako jeden z faworytów do Złotej Palmy, dostała „tylko” nagrodę za scenariusz.

Specjalne wyróżnienie jury dostał Palestyńczyk Elia Suleiman za film „Must Be Heaven”.


Lista:

Złota Palma - „Parasite”w reżyserii Bong Joon-Ho
Grand Prix - Atlantique w reżyserii Mati Diop
Nagroda Jury - Les Misérables (reż. Ladj Ly) i Bacurau (reż. Juliano Dornelles, Kleber Mendonça Filho)
Najlepszy reżyser - bracia Dardenne za „Young Ahmed”
Najlepszy aktor - Antonio Banderas ("Ból i blask" Pedro Almodovara)
Najlepsza aktorka - Emily Beecham ("Little Joe")
Najlepszy scenariusz - Celine Sciamma za „Portrait of a Lady on Fire"
Camera D'Or dla pierwszego filmu - César Diaz za „Nuestras Madres”
Najlepszy film krótkometrażowy - „The Distance Between Us and the Sky” Vasilisa Kekatosa
WYRÓŻNIENIE
"Monstruo Dios", reż. Agustina San Martín

POZOSTAŁE NAGRODY

ZŁOTA KAMERA (nagroda za debiut)
"Nuestras Madres", reż. César Díaz

GOLDEN EYE (nagroda dokumentalna)
"For Sama", reż. Waad al-Khateab, Edward Watts

NAGRODA JURY EKUMENICZNEGO
"A Hidden Life", reż. Terrence Malick


QUEER PALM
"Portrait de la jeune fille en feu", reż. Céline Sciamma

NAGRODA FIPRESCI
"It Must Be Heaven", reż. Elia Suleiman







Obrazek



Jury przewodniczy Meksykanin Alejandro Gonzalez Iñárritu, reżyser "Zjawy", "Birdmana" i "Amores Perros". W 2006 r. otrzymał Złotą Palmą za reżyserię filmu "Babel".

Maimouna N’Diaye, laureatka Afrykańskiej Nagrody Filmowej za rolę w "L'oeil du cyclone" z 2015 r. Rodzice N'Diaye pochodzą z Nigerii i Senegalu. Dzieciństwo spędziła w Gwinei, Wybrzeżu Kości Słoniowej i Burkina Faso. Później wyemigrowała do Francji, aby studiować teatr.

Elle Fanning. Amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna. Gwiazda filmów "Na pokuszenie" (reż. Sofia Coppola) i "Neon Demon" (reż. Nicolas Winding Refn),

Kelly Reichardt. Urodziła się i wychowała w Miami-Dade Country na Florydzie. Wyreżyserowała Old Joy (2006), premiera na festiwalu Sundance w 2006 roku. Był to pierwszy amerykański film, który zdobył nagrodę Tiger na Festiwalu Filmowym w Rotterdamie. Jej River of Grass (1994), nakręcony w rodzinnym mieście Dade County, został wymieniony jako jeden z najlepszych filmów w 1995 r.


Alice Rohrwacher. W 2018 r. dostała w Cannes nagrodę za scenariusz "Szczęśliwego Lazzara".

Paweł Pawlikowski. W 2018 otrzymał w Cannes Złotą Palmę za najlepszą reżyserię jako pierwszy polski twórca w historii tej nagrody.
w Cannes spośród Polaków jurorami byli: Jerzy Skolimowski (1987), Krzysztof Kieślowski (1989) i Krzysztof Piesiewicz (1996).

Enki Bilal. Francuski grafik i twórca komiksów, od czasu do czasu - reżyser ("Immortal - Kobieta pułapka" z 2004 r.)

Yorgos Lanthimos. Reżyser rewelacyjnej "Faworyty", który na koncie ma Złotą Palmę za scenariusz "Zabicia świętego jelenia" (2017),

Robin Campillo. Jego "120 uderzeń serca" dostało Grand Prix w Cannes w 2017 r.,



FESTIWAL W CANNES 2019 - PROGRAM
Film otwarcia

"The Dead Don't Die", reż. Jim Jarmusch


Konkurs główny
"Ból i blask", reż. Pedro Almodóvar
"The Traitor", reż. Marco Bellocchio
"Young Ahmed", reż. Jean-Pierre and Luc Dardenne
"Oh Mercy", reż. Arnaud Desplechin
"Atlantique", reż. Mati Diop
"Matthias And Maxime", reż. Xavier Dolan
"Little Joe", reż. Jessica Hausner
"Parasite", reż. Bong Joon-ho
"A Hidden Life", reż. Terrence Malick
"Bacurau", reż. Kleber Mendonça Filho & Juliano Dornelles
"Sorry We Missed You", reż. Ken Loach
"Les Misérables", reż. Ladj Ly
"The Whistlers", reż. Corneliu Porumboiu
"Frankie", reż. Ira Sachs
"Portrait Of A Lady On Fire", reż. Céline Sciamma
"It Must Be Heaven", reż. Elia Suleiman
"Sibyl", reż. Justine Triet
"The Wild Goose Lake", reż. Diao Yinan

Poza konkursem głównym
"La Belle Epoque", reż. Nicolas Bedos
"Rocketman", reż. Dexter Fletcher
"Diego Maradona", reż. Asif Kapadia
"Les Plus Belles Années Dune Vie", reż. Claude Lelouch
"Too Old To Die Young" (dwa odcinki), reż. Nicolas Winding Refn

Pokazy specjalne
"Share", reż. Pippa Bianco
"Etre Vivant Et Le Savoir", reż. Alain Cavalier
"Tommaso", reż. Abel Ferrara
"Family Romance LLC", reż. Werner Herzog
"For Sama", reż. Waad Al-Kateab & Edward Watts

Un Certain Regard
"Invisible Life", reż. Karim Aïnouz
"Evge", reż. Nariman Aliev
"Beanpole", reż. Kantemir Balagov
"The Swallows Of Kabul", reż. Zabou Breitman & Eléa Gobé Mévellec
"A Brothers Love", reż. Monia Chokri
"The Climb", reż. Michael Covino
"Jeanne", reż. Bruno Dumont
"Summer Of Changsha", reż. Zu Feng
"Chambre 212", reż. Christophe Honoré
"A Sun That Never Sets", reż. Olivier Laxe
"Port Authority", reż. Danielle Lessovitz
"Papicha", reż. Mounia Meddour
"Zhuo Ren Mi Mi", reż. Midi Z
"Liberté", reż. Albert Serra
"Bull", reż. Annie Silverstein
"Adam", reż. Maryam Touzani
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Trzy wieki / Three Ages (1923)
Komedia, Niemy /1 godz. 3 min.
produkcja: USA
premiera: 24 września 1923


reżyseria: Buster Keaton, Edward F. Cline

scenariusz: Richard Schayer, Joseph Farnham, Clyde Bruckman, Byron Morgan, Lew Lipton

zdjęcia: William C. McGann, Elgin Lessley

muzyka: Robert Israel

minirecenzja, autor: Woyciesz / źródło: filmweb

Film jest świadectwem dojrzewania Bustera Keatona do produkcji pełnometrażowych. Został złączony z trzech niezależnych krótkometrażówek, skojarzonych tematem miłości. Przypomina tym samym powstałe wcześniej, wybitne filmy: ?Nietolerancję? Griffitha i ?Zmęczoną Śmierć? Langa. Tym razem układ taki został po raz pierwszy w dziejach kina zastosowany do komedii.
?Trzy wieki? są na swój sposób znakomite, choć nie dorównują jeszcze poziomem najlepszym osiągnięciom komika. Najkorzystniej wypada moim zdaniem część prehistoryczna. Możemy w niej zobaczyć animowanego dinozaura na dobrych 10 lat przed powstaniem pierwszego ?King Konga?! Mamy tu także dość odważne kostiumy z tygrysich skór, które przywdziewają jaskiniowe piękności, jakby zapowiadając słynne ?Milion lat przed naszą erą?. Nowelka rzymska szafuje dowcipem na modłę ?Asteriksa?. Nie jest może rewelacyjna, ale są w niej znakomite dekoracje, a epizod z lwem był po prostu powalający. W części współczesnej mamy po prostu typowego Keatona, niezniszczalnego pechowca, zaplątanego w wielkim świecie...
Ogólnie film sympatyczny, autentycznie zabawny, zrobiony z imponującym rozmachem. Polecam go przede wszystkim miłośnikom Bustera, chociażby jako świadectwo rozwoju jego talentu.

występują:


Buster Keaton . . . . . . Chłopak
Wallace Beery . . . . . . Łobuz
Joe Roberts . . . . . . Ojciec dziewczyny
Margaret Leahy . . . . . . Dziewczyna
Lillian Lawrence . . . . . . Matka dziewczyny
Blanche Payson . . . . . . Amazonka
Kewpie Morgan . . . . . . Cesarz / Jaskiniowiec / Rzymski opryszek
George Davis . . . . . . Strażnik rzymski

... i inni
studio:
Buster Keaton Productions
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 8 użytkowników online :: 3 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 5 gości (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (64) było online pn wrz 24, 2018 9:15 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Heise IT-Markt [Crawler], Tonder, zbroia
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 14223 • Liczba tematów: 13887 • Liczba użytkowników: 9092 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: zaintrygowany

Dzisiaj jest śr cze 26, 2019 12:28 am