Stare niusy
Morderstwo w pokojach umeblowanych.

Jak donieśliśmy już w sobotnich telegramach w Warszawie zamordowano w piątek właściciela pokojów umeblowanych Kałkego. Wedle przeprowadzonego śledztwa, morderstwo nastąpiło w nast. okolicznościach:

We wtorek ubiegły przybył do pokojów umeblowanych młodzieniec lat około szesnastu i wynająwszy nieduży pokój od podwórza, zamieszkał w nim. Zameldował się za paszportem, wydanym na nazwisko Edwarda Tobera, z gub. kaliskiej.

Przybyły, budzący zaufanie wskutek swej miłej powierzchowności, usiłował zbliżyć się do właściciela pokojów, Kauki, pragnąc najwidocznej poznać zwyczaje domowe, a szczególnie stan kasy gospodarza.

W piątek od rana lokal opustoszał, w południe zaś jedyny służący, Antoni Godlewski, wyszedł na miasto za interesami.

Według przypuszczeń, Tober, korzystając z samotności starego, dość wątłej budowy, Kałki, napadł na niego i zadał mu w głowę kilka śmiertelnych ran nożem.
Napadnięty uciekając, zerwał po drodze ze ściany kurytarzowej wieszadło i usiłował bronić się niem. Morderca, jak się zdaje, już nieżywego Kałkę dźgnął w szyję, aby się upewnić, że skutecznie dokonał swego ohydnego czynu.

Według zdania numerowego, Kauka mógł mieć przy sobie około rb. 300 i zapewne suma ta stała się łupem zabójcy.

Aresztowanie mordercy.

Po morderstwie, Tober wrócił do pokoju nr. 6, tam zrzucił z siebie zbroczoną krwią kamizelkę i w misce umył skrwawione ręce, zmieniając wodę. Następnie wyszedł do miasta, gdzie wstąpił do optyka i kupił sobie okulary o ciemnych szkłach, poczem udał się do Saskiego ogrodu. Wieczorem opuścił morderca ogród Saski i kupił sobie dzienniki, które zaczął z zajęciem czytać w pobliżu cukierni Clotina.

Policya tymczasem nie próżnowała. Ajenci policyjni rozpoczęli poszukiwania po całem mieście, uwieńczone wreszcie aresztowaniem Tobera. Przyczynił się do tego chłopiec hotelowy, który jadąc z ajentem w tramwaju. wskazał mu mordercę, właśnie w chwili, gdy ten czytał opis dokonanego przez siebie ohydnego czynu.

Pobyt Tobera w Krakowie.

Tober przyprowadzony do wydziału śledczego, przyznał się do zbrodni odrazu.

Przy rewizyi znaleziono w jego kieszeniach prawie w całości zrabowane Kałce pieniądze, paszport, dwie fotografie robione przed paru tygodniami w Krakowie, przedstawiające go z bujną czupryną, czerwoną jedwabną maskę z narysowaną atramentem czarną ręką. Czerwona maska z ową symboliczną ręką pod lewem okiem, jest to żywcem wzięty pomysł z literatury o Holmesie Scherlocku.

Morderca ukończył trzy klasy w gimnazyum Reja w Warszawie, poczem pracował w biurze Tow. ubezpieczeń „Pomoc“. Rychło jednak uprzykrzył sobie skromny byt i przed niedawnym czasem zrabował w Łodzi niejakiemu Antoniemu Bemowi 500 rubli poczem uciekł a tymi pieniądzmi do Krakowa.

Bohater a la „Sherlok Holmes“.

Obie zbrodnie popełnił Tober pod wpływem literatury kryminalnej, której był wielkim zwolennikiem, o rabunku zaś dokonanym przez siebie w Lodzi, z przyjemnością czytał w niemieckich gazetach łódzkich. Opisu tego, w którym wymieniono jego nazwisko, nauczył się na pamięć (!)

Fakt znalezienia przy nim wycinków z gazet z ogłoszeniami o farbowaniu włosów wyjaśnia tem, iż zbierał tego rodzaju szczegóły, aby w razie potrzeby zmienić swój wygląd. Przy całej wszakże swojej ostrożności młody zbrodniarz nie zmienił wcale koszuli niebieskiej, poplamionej krwią, podczas mordowania Kałki. To, że nie uciekł z Warszawy, objaśnia zbyt małą kwotą zrabowanych pieniędzy.

Dlaczego zabił? Zwyrodniały chłopak objaśnił to, jak następuje: Przybył do Warszawy z Krakowa z resztą zrabowanych w Łodzi pieniędzy. Tę resztę wydał tutaj bardzo prędko.

W piątek znalazł się bez grosza, a posądzając swojego gospodarza o posiadanie dużego zapasu gotówki, postanowił go ograbić i zamiar ten w czyn wprowadził.

Zbrodniczy młodzieniec sprawia przykre wrażenie zarówno swem zachowaniem się, które jest wprost cyniczne, jak i przyznawaniem się do tego, iż chciał naśladować „bohaterów“ Conan Doyle’a.

Tobera osadzono w więzieniu śledczem.



Ilustrowany Kurier Codzienny nr 94. - z dnia 25 kwietnia 1911 roku
Troche humoru
PRZYTOMNY PARTNER
Wielka gwiazda do swego nowego partnera:
- Nie masz pan ani warunków, ani talentu! Co pan właściwie tu robisz?
- Gram role nieszczęśliwych zięciów — odparł z flegma artysta — nękanych przez stare megiery.

Co nowego?
Szwedzka pionierka kina, pierwsza w Szwecji i druga na świecie kobieta zajmująca się reżyserią filmową (palmę absolutnego pierwszeństwa dzierży Alice Guy), autorka pierwszych w historii adaptacji dramatów Augusta Strindberga.

Anna Hofman-Uddgren z domu Hammarström urodziła się 23 lutego 1868 w Sztokholmie. Ojciec był nieznany, choć powszechna plotka głosiła, że był nim Oskar II, syn króla Szwecji i Norwegii. Może to i była plotka, ale faktem jest, że gdy wokalnie i tanecznie utalentowana Anna osiągnęła siedemnasty rok życia, matka zaprowadziła ją na dwór królewski. W wyniku tej wizyty jego wysokość Olaf zafundował dziewczynie sześcioletnie studia artystyczne w Paryżu.



Do Sztokholmu wróciła w 1892 roku i zadebiutowała jako chanteuse we francuskim repertuarze piosenek w Stockholm Tivoli w Djurgarden (wyspa w centrum Sztokholmu sławna z licznych atrakcji kulturalnych). Od razu stała się popularna nie tylko jako pieśniarka, ale i aktorka teatralna. W niedługim czasie uzyskała scenę na własność, zostając dyrektorem popularnego sztokholmskiego teatru Revue Kristallsalongen. Powszechnie zwano ją "Królową rozrywki".

W 1900 roku wyszła za mąż za urodzonego 21 luty 1865 w Göteborgu Gustafa Uddgrena, szwedzkiego pisarza, poetę, dziennikarza i malarza. Doczekają się szóstki dzieci.

Filmem zainteresowała się wcześnie. Już w lecie 1898 r. organizowała pokazy filmowe kinematografów w systemie Edisona w położonym w centrum Sztokholmu teatrze Sveateatern, a rok później, gdy teatr uległ zniszczeniu w pożarze, pokazy przeniosła do Victoriateatern.

Anna Hofman-Uddgren 1900 r.


Reżyserią filmów zajęła się za za sprawą ambicji producenckich pana N.P. Nilssona, właściciela kilku sztokholmskich kin, z eleganckim Orientaliska Teatern przy Drottninggatan na czele. Nilsson, powszechnie zwany Häst-Nisse (Nisse od Koni), gdyż w przeszłości zajmował się handlem końmi, w 1910 roku założył studio filmowe o nazwie wziętej od swego najelegantszego kina. I to właśnie Annę Hofman-Uddgren upatrzył sobie na reżyserkę. Tak powstało kilka filmów, z których pierwszym były Sztokholmskie pokusy (Stockholmsfrestelser, 1911).
Scenariusz napisał mąż Gustaf Uddgren. Zdjęcia wykonał Otto Bökman. Jako aktorzy wystąpili sławni wówczas Oskar Textorius, Lia Norée, Emil Adami i Ester Textorius. Warto wspomnieć, że być może był to debiut filmowy sławnego później i wybitnego aktora Gösta Ekmana, który wystąpił w tym filmie, ale nie udało się ustalić w jakiej roli.

Trzydziestopięcio minutowa komedia o młodym właścicielu tartaku z głębokiej szwedzkiej północnej prowincji, który wygrawszy na loterii postanawia zrobić sobie wycieczkę wraz z żoną do Sztokholmu. Na miejscu okazuje się jak bardzo są „niedzisiejsi”, więc przede wszystkim trzeba żonie kupić jakieś miejskie ubrania. Potem już tylko konsumpcja atrakcji nowoczesnego miasta.
Podobne w treści były następne filmy i, jak się zdaje, ich głównym zadaniem była reklama Sztokholmu i jego marek handlowych. Rejestrowały też ważne osobistości z dziedziny kultury aktualnie będące na topie jak na przykład Carla Barcklinda, niezwykle popularnego piosenkarza i aktora, który wystąpił w drugim filmie Stockholmsdamernas älskling (1911).

kadr z filmu Fadren, 1912


Nie było dziwne, że ambicje pani dyrektor teatru sięgały dalej niż realizacja komedyjek, a tak się akurat dobrze złożyło, że mąż pani reżyser był w przyjacielskich stosunkach z jednym z najwybitniejszych dramaturgów dwudziestego wieku, Augustem Strindbergiem. Jeszcze lepiej się złożyło, że dramaturg okazał się wielkim fanem kinematografu. Do historii przeszedł telegram zwrotny wysłany przez Strindberga na prośbę o zgodę na sfilmowanie jego dzieł: „Proszę kinematografować z mojej dramaturgii tyle, ile Pan chce – z wyrazami szacunku August Strindberg, 20 września 1911”.

Zrealizowano dwa dramaty: Ojciec i Panna Julia i, podobno, Strindberg oba filmy, ukończone na kilka miesięcy przed jego śmiercią, obejrzał i zaaprobował. Do naszych czasów zachował się tylko Ojciec (Fadren, 1912), który jest zaledwie niemą rejestracją przedstawienia teatralnego, rozegranego w jednej dekoracji i przeplatanego długimi napisami.

Pod koniec 1911 roku w Szwecji powstała instytucja mająca wszelkie cechy cenzury: Statens Biografbyra (Państwowe Biuro Kin). Jej założycielem był między innymi Charles Magnusson przewodniczący założonego dwa lata wcześniej Svenska Films Förbundet (Szwedzki Związek Filmowy), ale przede wszystkim dyrektor, forsującej dominację na szwedzkim rynku filmowym, wytwórni Svenska Bio. Główny paragraf statutu Państwowego Biura Kin był skierowany przeciwko „obrazom, których pokaz pozostawałby w sprzeczności z przyjętym prawem lub dobrymi obyczajami czy też w inny sposób mógłby oddziaływać brutalnie i podniecająco, czy też dezorientować w zakresie pojęcia prawa. Obrazy, które przedstawiają sceny przerażające, samobójstwa lub ciężkie zbrodnie w taki sposób lub w takich okolicznościach, że mogą wywoływać tego rodzaju oddziaływanie, też nie mogą być zatwierdzone”

To zadziwiające, że pierwszą ofiarą tego paragrafu padła druga ze strindbergowskich adaptacji, Panna Julia, z której na tej podstawie wycięto dwie sceny: tę, w której tytułowa bohaterka markuje cięcie brzytwą po gardle, i scenę jej samobójstwa.
Obrazek
Więcej o pani Annie Hofman-Uddgren nie udało mi się wyszperać. Wielka osobowość szwedzkiej sceny i filmu pierwszej dekady dwudziestego wieku, druga w historii kinematografii kobieta-reżyser filmowy zmarła 1 czerwca 1947 r.
ZAPOTRZEBOWANIA FILMOWE 

Filmy poszukiwane

Lista


Młody Sherlock Holmes / Sherlock, Jr. (1924)
Komedia rom. Niemy / 44 min.
produkcja: USA
premiera: 21 kwietnia 1924


reżyseria: Buster Keaton

scenariusz: Richard Schayer, Joseph Farnham, Clyde Bruckman, Byron Morgan, Lew Lipton

zdjęcia: Elgin Lessley, Byron Houck

muzyka: Harry Warren

Dwaj mężczyźni rywalizują o względy dziewczyny (Kathryn McGuire). Czarny charakter (Ward Crane) kradnie jej ojcu zegarek, a o ten występek oskarżony zostaje operator projektora (Buster Keaton). Zhańbiony bohater wraca do swojego zajęcia w kinie. Obsługując urządzenie, zapada w sen, w którym jego życie staje się filmem. Przenosi tam wszystkich swoich znajomych, a sam staję się Sherlockiem Holmesem Jr. poszukującym skradzionych pereł.

występują:

Erwin Connelly . . . . . . Pracownik / Kamerdyner
Joe Keaton . . . . . . Ojciec dziewczyny / Mężczyzna na ekranie w kinie
Ruth Holly . . . . . . Kobieta w sklepie ze słodyczami
Doris Deane . . . . . . Dziewczyna która gubi dolara obok kina
Kathryn McGuire . . . . . . Dziewczyna
Ward Crane . . . . . . Miejscowy szejk / Złoczyńca
Jane Connelly . . . . . . Matka
Buster Keaton . . . . . . Kinooperator / Sherlock, Jr.

... i inni
studio:
Buster Keaton Productions
źródło: filmweb
Na tej witrynie nie ma forów.

Zaloguj się  •  Zarejestruj się

Kto jest online

Jest 3 użytkowników online :: 2 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 1 gość (wg danych z ostatnich 5 minut)
Najwięcej użytkowników (23) było online pn paź 16, 2017 12:52 pm

Zarejestrowani użytkownicy: Adante, zbroia
Legenda – kolory grup: klasykanin, azraella, caligari, zelig, supernova

Urodziny

Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Statystyki

Liczba postów: 12475 • Liczba tematów: 12141 • Liczba użytkowników: 9070 • Ostatnio zarejestrowany użytkownik: kolemok1

Dzisiaj jest ndz maja 27, 2018 7:46 pm